MI VOLAS HALTIGI DE ELEKTI !

Pourquoi les anarchistes rejettent l'élection comme moyen de changement ?

jvadv — Tue, 19 Jan 2010 17:39:00 +0100

-> (FAQ Anarchiste) Pourquoi les anarchistes rejettent l'élection comme moyen de changement ?

Tout simplement parce que la campagne électorale ne fonctionne pas. L'histoire est parsemée d'exemples de radicaux ayant étés élus dans des bureaux seulement pour devenir autant, voire plus, que les politiciens conservateurs qu'ils ont remplacés.

Comme nous l'avons mentionné précédemment (voir les sections B.2 et sections relatives) tout gouvernement est sous la pression de deux sources de pouvoir, la bureaucratie d'État et les grandes entreprises. Cela garantit que toutes les tentatives de changement social seraient compromises et faites creuses par des groupes d'intérêts, à supposer même qu'ils parviennent à ce niveau de discussion pour commencer (les effets de radicalisation de la campagne électorale est discutée ci-dessous dans la section J.2.6). Ici, nous allons mettre en évidence le pouvoir des groupes d'intérêts au sein des gouvernements démocratiques. Dans la section B.2, nous avons parlé de la nature générale de l'État et son rôle au sein de la société (c'est-à-dire "la préservation du 'statu quo' économique, à la protection de l'économie des privilèges de la classe dirigeante", selon les termes de Luigi Galleani). Toutefois, comme l'efficacité du vote pour obtenir le changement est maintenant le sujet, nous aurons à discuter de comment et pourquoi l'État et le capital contrôlent et restreignent l'action politique.

Pour commencer prenons le capital, si l'on suppose qu'un gouvernement réformiste a été élu, il va bientôt se trouver face à diverses pressions économiques. Soit le capital se désinvestira, pour forcer le gouvernement à faire marche arrière face à l'effondrement de l'économie, ou le gouvernement en question contrôlera les capitaux quittant le pays et il sera bientôt isolé des nouveaux investissements et sa monnaie serait inutile. Quoi qu'il en soit, l'économie serait gravement endommagée et la promesse de «réformes» serait lettre morte. En outre, l'échec économique de ce résultat serait bientôt une révolte populaire qui à son tour conduirait à un Etat plus autoritaire qu'une «démocratie» protégé de la population.

Exagéré ? Non, pas vraiment. En Janvier 1974, l'Index de FT pour la Bourse de Londres s'établissait à 500 points. En Février, les mineurs se sont mis en grève, ce qui obligera Heath à tenir (et perdre) une élection générale. Le nouveau gouvernement travailliste (qui comprenait de nombreux gauchistes dans son cabinet) a parlé de nationaliser les banques et l'industrie lourde. En août, 74, Tony Benn a annoncé les plans de nationalisation de l'industrie de la construction navale. En Décembre de cette année, le FT indice était tombé à 150 points. En 1976, le Trésor britannique a consacré 100 millions de dollars par jour pour le rachat de ses propres fonds pour soutenir la livre [The London Times, 10/6/76]. La pression économique du capitalisme à l'oeuvre :

"La poursuite de la baisse de la valeur de la livre a eu lieu malgré le niveau élevé des taux d'intérêt... Les vendeurs disent que la pression à la vente par rapport à la livre n'a pas été forte et persistante, mais qu'il y avait une absence presque totale d'intérêt parmi les acheteurs. La baisse de la livre est très surprenante compte tenu de l'avis unanime des banquiers, des politiciens et des fonctionnaires que la monnaie est sous-estimée" [The London Times, 27/5/76].

Le gouvernement travailliste face à la puissance du capital international a fini par recevoir une temporaire "sortie d'affaire" par le FMI qui a imposé un ensemble de réductions et de contrôle qui a été traduit par les travaillistes disant: "Nous allons faire tout ce que vous dites", d'aprés les paroles d'un économiste [Peter Donaldson, A Question of Economics, p. 89]. Les coûts sociaux de ces politiques ont étés massives, avec le gouvernement travailliste contraint de sévir sur les grèves et les secteurs les plus fragiles de la société (mais ce n'est pas oublier que ceux-ci "réduisent les dépenses de deux fois le montant du FMI qui était promis." [Ibid. ]). En réaction à cela, les travaillistes ont perdus à la prochaine élection au profit d'un gouvernement d'extrême-droite pro-marché, qui a continué ce que les travaillistes avaient laissés.

Ou, pour utiliser un exemple plus récent, "les gestionnaires de fonds [contrôlant le flux d'argent entre les centres financiers et les pays] commandent des ressources tellement vastes que leurs affrontements avec les gouvernements dans le marché mondial se termine habituellement dans une humiliante défaite pour les hommes politiques... En 1992, le financier américain George Soros de sa seule main a détruit le gouvernement britannique qui tentait de tenir la livre dans le mécanisme d'échange européen (MCE). Soros a effectivement parié, et a gagné, qu'il pourrait contraindre le gouvernement britannique à une dévaluation. Utilisant ses immenses ressources, il a conçu un cours sur la livre, écrasant la Banque d'Angleterre tentant d'utiliser ses réserves pour conserver la livre sterling dans le cadre de son mécanisme de bande. Le gouvernement britannique a capitulé par la suspension de l'adhésion de la livre sterling dans le mécanisme de change (dévaluation de l'efficacité) et Soros, s'est trouvé de par sa victoire 1 milliard de dollars plus riche. Les gestionnaires de fonds ont ensuite sélectionnés les autres monnaies unes par unes, pour faire dérailler la dynamique de l'union monétaire européenne, qui, incidemment, ont réduit leurs bénéfices en les rendant incapables d'acheter et de vendre entre les différentes monnaies européennes." [Duncan Green, The Silent Revolution, p. 124]

Le fait est que le capital n'investira pas dans un pays qui ne rencontre pas son approbation, ce qui est une arme efficace pour le contrôle des gouvernements démocratiquement élus. Et avec l'augmentation de la mondialisation du capital au cours des 30 dernières années, cette arme est encore plus puissante (une arme, nous pouvons ajouter, qui a été améliorée, par l'intermédiaire de l'entreprise et des investissements financés par l'État et de la recherche dans la technologie de la communication, précisément pour faciliter l'attaque sur les réformes et le pouvoir de la classe ouvrière dans le monde développé, en d'autres termes, les capitaux se sont enfuis pour nous enseigner une leçon - voir sections C.8.1, C.8.2, C.8.3 et D.5.3).

En ce qui concerne les pressions politiques existantes, nous devons nous rappeler qu'il existe une différence entre l'Etat et le gouvernement. L'État est à la collection permanente d'institutions qui se sont ancrées dans les structures de pouvoir et d'intérêts. Le gouvernement est composé de différents hommes politiques. Il existe des institutions qui ont le pouvoir d'État en raison de leur permanence, et non les représentants qui vont et viennent. En d'autres termes, la bureaucratie d'État a des intérêts et les hommes politiques élus ne peuvent pas les contrôler efficacement. Ce réseau d'agences dans les coulisses peuvent être utilement regroupées en deux parties:

"Par «secret d'État» nous voulons dire... Les services de sécurité, MI5 [le FBI aux Etats-Unis], Les branches Speciales... tel MI6 [la CIA]. Par «gouvernement permanent»... Nous voulons dire le secret d'État ainsi que le bureau du conseil des ministres et aux échelons supérieurs des bureaux des affaires interieures, des affaires étrangères et dans le Commonwealth, les forces armées et le ministère de la Défense, du pouvoir de l'industrie nucléaire et de ses ministéres satellites, et ce qu'on appelle le «Club des secrétaires permanents», le réseau des très hauts fonctionnaires - les «Mandarins». En plus de... ses satellites" y compris les députés (notamment ceux d'extrême-droite), les « agents d'influence » dans les médias, les anciens personnels de services de sécurité, des groupes de réflexion et de formation des organismes d'opinion, des sociétés de services de sécurité, et ainsi de suite. [Stephen Dorril et Robin Ramsay, Smear! Wilson and the Secret State, p. X, XI]

Ces organes, bien que théoriquement sous le contrôle du gouvernement élu, peut effectivement (par l'intermédiaire de la désinformation, des opérations obscures, des ralentissements de la bureaucratie, des attaques médiatiques, etc) veiller à ce que tout gouvernement, essayant d'introduire des politiques avec lesquelles les pouvoirs sont en désaccord, soit stoppé. En d'autres termes, l'État n'est pas un organe neutre, en quelque sorte croissant au sujet des intérêts et de la politique acquise. C'est et ce sera toujours, une institution qui a pour but de protéger des sections spécifiques de la société ainsi que les siennes propres.

Un exemple de ce «secret d'État» au travail peut être trouvée dans Smear!, Où Dorril et Ramsay documentent sur la campagne contre le Premier ministre travailliste de la Grande-Bretagne, Harold Wilson, qui a entraîné sa démission. Ils indiquent aussi les pressions auxquelles Tony Benn du parti travailliste a été soumis de par "ses" conseillers du Whitehall:

"Au début de 1985, la campagne contre Benn par les médias a été rejoint par le secret d'État. Le moment est intéressant. En Janvier, son secrétaire permanent avait "déclaré la guerre" et le mois suivant a commencé, la plus extraordinaire campagne de harcèlement que des grands homme politique britannique aient connus. Si ce n'est pas prouvable par quelque moyen, il semble qu'il existe un lien de causalité entre le retrait de l'appui du Premier Ministre, l'hostilité ouverte des mandarin du Whitehall et le début des opérations de couverture." [Stephen Dorril et Robin Ramsay, op. Cit., P. 279]

Sans parler du rôle du secret d'État pour saper les organisations et les mouvements réformistes et radicaux. Ainsi, la participation passe d'une pure collecte d'informations sur les "subversifs", à une interuption et à une répression. En prenant l'exemple des secrets d'État des États-Unis, Howard Zinn constate que, en 1975 :

"des comités du Congrès... ont commencés des enquêtes sur le FBI et la CIA.

"L'enquête sur la CIA a révélé que la CIA est allée au-delà de sa mission originale de recueillir des renseignements secrets et a mené des opérations de toutes sortes... [Par exemple], la CIA - avec la complicité d'un secret Comité des Quarante dirigée par Henry Kissinger - a travaillé à "déstabiliser" le gouvernement chilien [démocratiquement élus, de gauche]...

"L'enquête sur le FBI a révélé de nombreuses années d'actions illégales de perturbation et de déstruction de groupes radicaux et de groupes de gauche de toutes sortes. Le FBI avait envoyé de fausses lettres, s'était engagée dans des cambriolages... avait ouvert des lettres illégalement et, dans le cas de Fred Hampton le leader des Black Panther, le FBI semble avoir conspiré son meurtre...

"Les enquêtes ont révélé elles-mêmes les limites de la volonté du gouvernement d'enquêter sur de telles activités... [Et] a présenté ses conclusions sur la CIA à la CIA pour voir s'il y avait du contenu que l'Agence voulait supprimer." [A People's History of the United States, pp. 542-3]

En outre, la CIA emploie secrétement plusieurs centaines d'universitaires américains pour écrire des livres et autres contenus pour être utilisés à des fins de propagande, une arme importante dans la bataille des cœurs et des esprits. En d'autres termes, la CIA, le FBI [et leurs équivalents dans d'autres pays] et d'autres organes d'Etat peut difficilement être considéré comme des organismes neutres, qui suivent juste des ordres. Ils constituent un réseau d'intérêts, avec des points de vue idéologiques et des objectifs qui placent généralement les souhaits de la population de vote ci-après le maintien de l'état de la structure du pouvoir-capital en place.

Cela peut être perçu de manière plus dramatique dans le coup d'Etat militaire au Chili contre la réelection démocratique du gouvernement Allende (de gauche) par l'armée, aidée par la CIA, leurs entreprises basées aux États-Unis et le gouvernement américain coupant l'aide économique pour le pays (en particulier pour rendre plus difficile le régime d'Allende). Le coup d'Etat a abouti à des dizaines de milliers de tués et des années de terreur et de dictature, mais le danger d'un gouvernement pro-travail a été arrêté et l'environnement pour les entreprises a été remis en bonne santé pour les bénéfices. Un exemple extrême, nous le savons, mais important pour tout croyant en la liberté ou en l'idée que la machine d'état est d'une certaine maniére neutre et puisse être capturé et utilisé par les partis de gauche.

Par conséquent, nous ne pouvons pas nous attendre à ce qu'un autre groupe d'hommes politiques réagisse de différentes façons pour les mêmes influences et intérêts économiques et institutionnelles. Ce n'est pas un hasard que des partis réformistes d'aile gauche, aient introduit des politiques de droite, pro-capitaliste ( "thatchériennes / Reaganiste") en même temps que des partis pro-capitaliste d'aile droite, l'ont explicitement introduit au Royaume-Uni et aux États-Unis. Comme Clive Ponting (ex-British Civil Servant) le souligne, il faut s'y attendre :

« La fonction du système politique dans n'importe quel pays du monde est de réglementer, mais pas de modifier radicalement la structure économique existante et de ses relations de pouvoir en liens. La grande illusion de la politique, c'est que les politiciens aient le pouvoir de faire toutes les modifications qu'ils souhaitent... Sur une toile plus large quel contrôle réel des hommes politiques dans tous les pays ont sur le fonctionnement du système monétaire international, la structure du commerce mondial, avec en subordination des pays du tiers monde ou le fonctionnement des sociétés multi-nationales? Ces institutions et le mécanisme de domination qui les sous-tend - la recherche du profit comme seule mesure du succès - sont essentiellement hors de contrôle et réglé sur le pilote automatique ». [cité dans Alternatives, n ° 5, p. 10]

Bien sûr, il y a eu des exemples de très vastes réformes dont a bénéficié la classe ouvrière dans les principaux pays. Le New Deal aux États-Unis et le gouvernemet Travailliste de 1945-51 vient à l'esprit. Certainement que cela indique que nos revendications ci-dessus sont fausses? Autrement dit, non, elles ne le sont pas. Les réformes peuvent être gagnées de par l'État lorsque les dangers de ne pas donner l'emportent sur les problèmes liés à la réforme. Les réformes peuvent donc être utilisés pour sauvegarder le système capitaliste et l'état et même d'améliorer leur fonctionnement (avec, bien entendu, la possibilité de se débarrasser des réformes quand elles ne sont plus requises).

Par exemple, les gouvernements réformistes des années 1930 aux USA et des années 1940 au Royaume-Uni ont été sous la pression d'en bas, par des vagues de militants en lutte de classe du travail qui pourraient s'être développé au-delà du simple réformisme. Les vagues de sit-down des grèves dans les années 1930, a assuré l'adoption de lois pro-union qui, tout en permettant aux travailleurs de s'organiser sans crainte d'être licenciés. Cette mesure a aussi impliqué les syndicats à la gestion capitaliste de la machine d'état (et donc de les rendre responsables du contrôle "non officiel" du travail et des actions afin d'assurer des bénéfices). La nationalisation à l'ordre de 20% de l'économie britannique au cours de l'administration travailliste de 1945 (les plus rentables de sections aussi bien) a également été le résultat direct de la peur de la classe dirigeante. Comme Quintin Hogg, un député conservateur à l'époque, a dit, "Si vous ne donnez pas au peuple des réformes sociales, ils vont vous donner une révolution sociale". Les souvenirs de révolution, dans toute l'Europe après la première guerre étaient de toute évidence dans de nombreux esprits, des deux côtés. Non pas que la nationalisation était particulièrement à craindre tel "le socialisme". En effet, il a fait valoir que c'était le meilleur moyen d'améliorer la performance de l'économie britannique. Comme les anarchistes à l'époque l'ont notés "l'opinion réélle des capitalistes peut être vu des conditions de la Bourse et des déclarations des industriels que le siège du Front Tory... [Et à partir d'eux, nous] voyons que la classe propriétaire n'est pas du tout mécontente de l'enregistrement et de la tendance du Parti travailliste "[Ni nationalisation, ni privatisation: Sélections de la liberté 1945-1950, Vernon Richards (Ed.), p. 9]

Donc, si des réformes ont eu lieu, n'oubliez pas qu'elles étaient en réponse à la pression des militants d'en bas et que l'on aurait pu obtenir beaucoup plus.

C'est pourquoi, en général, les choses ont peu changé au cours des cent dernière années et que cet argument anarchiste contre la campagne électorale a été mis en avant:

"dans le processus électoral, la classe ouvrière sera toujours floué et trompé... si elle a réussi à envoyer, un, ou dix ou cinquante d'entre eux [mêmes au Parlement], ils deviendraient corrompus et impuissants. Car, même si la majorité du Parlement était composé de travailleurs, ils ne pourraient rien faire. Il y a non seulement le Sénat... les chefs des forces armées, les chefs de la magistrature et de la police, qui seraient contre l'avancée des projets de loi parlementaire par cette chambre et se refuseraient à appliquer les lois favorisant les travailleurs (il est arrivé que, par exemple, les 8 heures de travail par jour aient étés juridiquement créés dans de nombreux États des États-Unis dans les années 1870, mais les travailleurs se sont mis en grève pour elles en 1886 car elles n'étaient pas appliquées) , mais en outre, les lois ne sont pas miraculeuses, aucune loi ne peut empêcher les capitalistes d'exploiter des travailleurs, aucune loi ne peut les obliger à garder leurs usines ouvertes et employer des travailleurs à telle et telle conditions, ni forcer les commerçants à vendre à un certain prix, etc..."[S. Merlino, cité par L. Galleani, La Fin de l'anarchisme?, p. 13]

En plus de ça, les anarchistes rejettent le vote pour d'autres raisons. Le fait est que les procédures électorales sont à l'opposé de l'action directe - car elles sont basés sur le fait que quelqu'un d'autre agira en votre nom. Par conséquent, loin de responsabiliser les gens et de leur donner un sentiment de confiance et de compétence, l'electoralisme les rend impuissant en créant une figure de « leader » à partir de laquelle des changements sont sensés provenir. Comme l'observe Martin :

"toutes les preuves historiques indiquent que les partis sont plus un frein qu'un élan pour un changement radical. Un problème évident est que les partis peuvent être rejetés. Tous les changements politique qu'ils y ont apportés peuvent tout simplement être renversés plus tard. ... Plus important, cependant, c'est la pacification de l'influence du parti radical lui-même. À plusieurs reprises, les partis radicaux ont été élus au pouvoir à la suite de soulévements populaires. Au fil du temps, les partis « radicaux » sont devenus des chaînes retardant les processus de changement radical " [" La démocratie sans élections", Réinventant l'anarchie, encore une fois, par Howard J. Ehrlich (ed.), p. 124]

Cela peut facilement être vu de par l'histoire des différents partis de gauche. Ralph Miliband souligne que les partis socialistes et travaillistes, élus à des périodes de turbulence, ont souvent pris des mesures pour rassurer l'élite dirigeante en mouillant l'action populaire qui pourrait avoir menacé les intérêts capitalistes [The State in Capitalist Society, Weidenfeld and Nicolson, 1969]. Par exemple, le premier projet entrepris par le Front populaire, élu en France, en 1936, était de mettre un terme aux grèves et aux occupations et généralement pour refroidir le militantisme populaire, a été le plus fort Front allié à venir au pouvoir. Le gouvernement travailliste élu en Grande-Bretagne en 1945, a eu aussi peu de réformes qu'il pouvait, en refusant d'envisager de changer les structures sociales de base. En outre, dans la première semaine de prise de fonctions, il a envoyé des troupes pour casse la grève des dockers. Les travaillistes ont utilisés des troupes pour briser les grèves bien plus souvent que les conservateurs l'ont faits.

Ces points indiquent pourquoi les structures de pouvoir existantes ne peuvent pas être remise en cause par le biais des élections. D'une chose, les élus ne sont pas mandatés, c'est-à-dire qu'ils ne sont pas liés dans aucun caractère obligatoire à des politiques, quelles que soient les promesses qu'ils ont faites ou ce que les électeurs peuvent préférer. Autour des élections, l'influence du public sur les hommes politiques est le plus fort, mais après les élections, les représentants peuvent faire pratiquement ce qu'ils veulent, car il n'y a pas de procédure de destitution immédiate. En pratique, il est impossible de rappeler les hommes politiques avant les prochaines élections, et entre les élections, ils sont constamment exposés à la pression de puissants groupes d'intérêts spécifiques - en particulier les lobbyistes d'entreprises, des bureaucraties d'État et des partis politiques du pouvoir.

Sous une telle pression, la tendance des politiciens à rompre avec les promesses de campagne est devenue légendaire. En règle générale, cette rupture avec les promesses est imputé à leur mauvais caractère, ce qui conduit à une ferveur périodique "jetez ces salauds dehors" - qui, après une nouvelle série de représentants élus, vont aussi mystérieusement s'avérer être des "salauds" ! En réalité, c'est le système lui-même qui produit les «bâtards», les guichets fermés et les affaires louche que nous sommes venus à attendre des politiciens. Comme Alex Comfort le fait valoir, les bureaux politiques attirent des personnalités avide de pouvoir, autoritaire et impitoyable, ou du moins tend à faire ressortir ces qualités en ceux qui sont élus (voir son ouvrage classique Authority and Delinquency in the Modern State: A Criminological Approach to the Problem of Power).

À la lumière des "démocraties" modernes, il est étonnant que tout le monde prenne le système de vote au sérieux. Et, en fait, le taux de participation aux États-Unis et dans d'autres pays où la "démocratie" est pratiqué de cette façon est généralement faible. Néanmoins, certains électeurs continuent à participer, fondent de grands espoirs sur les nouveaux partis ou tentent de réformer un grand parti. Pour les anarchistes, cette activité est inutile car elle ne répond pas à la racine du problème. Ce n'est pas les politiciens ou les partis qui sont le problème, c'est un système qui les forme dans leur propre image et marginalise et éloigne les gens en raison de sa nature centralisée et hiérarchique. Aucun parti politique ne peut changer les choses.

Cependant, nous devons dire clairement que la plupart des anarchistes reconnaissent qu'il y a une différence entre voter pour un gouvernement et le vote au référendum. Ici, nous discutons de l'ancienne campagne électorale, comme moyen de changement social. Les référendums sont plus proches des idées anarchistes de démocratie directe et qui sont, tout imparfait, bien mieux que l'élection d'un homme politique au pouvoir, une fois tous les quatre ans.

Toutefois, dans les grandes villes et dans les élections nationales ou régionales, certains procédés ont étés développés qui rendent le terme de "démocratie" inapproprié. Ces processus comprennent la publicité de masse, la corruption des électeurs par le biais de projets du gouvernement dans les zones locales, les partis "machines", la limitation de la couverture de l'actualité à deux (ou trois au maximum) des principaux partis, et la manipulation de l'information par le gouvernement. Les Partis machines choisissent des candidats, dictent des plates-formes, et contacte les électeurs par des campagnes téléphonique. Une publicité de masse de "paquets" de candidats comme des produits, les vendent à l'électorat en mettant l'accent sur la personnalité plutôt que sur les politiques, tandis que la couverture médiatique des médias insistent sur la "course de chevaux" de campagnes plutôt que sur les questions de politique. Les dépenses du gouvernement dans certains domaines (ou plus cyniquement, l'annonce de nouveaux projets dans ces domaines, juste avant les élections) est devenue une technique standard pour l'achat de votes. Et nous avons déjà étudié les mécanismes par lesquels les médias sont tributaires de sources d'information du gouvernement (voir la section D.3), un développement qui contribue évidemment aux titulaires historiques.

Par conséquent, pour ces raisons, les anarchistes rejettent le vote comme un moyen de changement. En revanche, nous soutenons sans réserve l'action directe comme moyen d'obtenir des améliorations ici et maintenant, ainsi que les moyens de créer une alternative au système actuel.

L’élection, processus antidémocratique par définition

jvadv — Sun, 03 Jan 2010 17:07:00 +0100

Anarchosyndicalisme ! n°115 -

election_antidemocratique.mp3

S’il y a une chose dont les politiciens ne se lassent pas, c’est des élections. Pendant que Ségolène se met en jambes pour les présidentielles par une irruption tellement tonitruante que des membres de son parti parlent de « psychiatrie lourde », les sarkozystes modifient les règles du jeu pour être sûrs d’emporter les régionales et les affairistes font leur nid dans toutes les listes … tout cela au nom de la démocratie un sujet sur lequel ils entendent bien nous faire la leçon. Voyons donc ce qu’il en est.

Le terme « démocratie » nous vient de la Grèce antique. Lorsque la démocratie y naît, “l’idée de représentation est totalement absente de la philosophie et de la pratique de la Grèce ancienne (…) le principe de l’élection étaient considéré comme aristocratique”. Et oui, selon le constat des « inventeurs » de la démocratie, l’élection est exactement opposée à la démocratie. L’élection est par essence aristocratique puisqu’il s’agit non de désigner quelqu’un d’égal à un autre mais de choisir quelqu’un supposé meilleur, supérieur aux autres. C’est pourquoi les magistrats de la cité antique ne sont pas élus, mais – pratique démocratique oblige – tirés au sort. Quelques-uns seulement, pour des fonctions exigeant une compétence toute particulière sont élus ; mais ils ne sont jamais considérés comme des représentants des citoyens et leurs charges sont soumises à rotation régulière. D’ailleurs tout magistrat “ peut à n’importe quel moment dans l’exercice de ses fonctions, être mis en cause, pour des raisons de fonds et de forme, et révoqué”. Le mouvement ouvrier fera de même avec ses délégués durant la Commune, dans les soviets, dans les Collectivités, les organisations anarchosyndicalistes …

Mais la démocratie, ce n’est pas que cela : refusant les représentants qui légifèrent et gouvernent en leur nom. Les citoyens votent eux-mêmes les lois dans l’assemblée du peuple (Ekklésia), où tous ont un droit égal à la parole (Iségoria) et à la proposition de telle ou telle décision. Les citoyens y ont l’obligation « “de dire franchement ce qu’ils pensent … à propos des affaires publiques”. Les inventeurs de la démocratie ont également beaucoup réfléchi (et trouvé des solutions) à la relation peuple/experts. Si les athéniens reconnaissaient l’expertise, c’était toujours par rapport à une activité spécifique comme la construction d’un temple, d’un bateau …“Mais celui qui disait : « Moi, je suis un technicien dans les affaires du gouvernement » ne récoltait que des rires ». D’autre part, pour les grecs démocrates, « aucun expert ne saurait se juger lui-même, et le juge de l’expert n’est jamais un autre expert mais l’utilisateur. Le juge de ce qu’est une bonne armure, ce n’est pas l’armurier, mais l’hoplite qui va s’en servir (...)”

“Il n’est que trop facile d’opposer cette vue concernant l’expertise à celle qui prévaut chez les modernes. L’idée dominante, aujourd’hui, c’est que les experts doivent être jugés par d’autres experts (…) Cette idée va de pair avec une autre (…) qu’il existe des experts politiques. Ce n’est pas le nom qu’on leur donnera, mais nos prétendus politiciens se présentent et sont élus en tant que spécialistes de l’universel, techniciens de la totalité, ou peu s’en faut. Il va de soit que c’est la dérision même de l’idée de démocratie (…) : on justifiera le pouvoir des politiciens par l’expertise politique qu’ils seraient les seuls à posséder, et on appellera ensuite la population – qui par définition est non experte – à choisir entre ces expert” ! Dernière réflexion utile que nous puisons toujours chez les inventeurs de la démocratie, celle qui concerne le couple population/Etat. "... le terme Etat n’existe pas en grec ancien ... il n’y a pas d’appareil d’Etat séparé de la communauté poplitique et qui la domine".

Ces trois points fondamentaux, sur lesquels la contradiction est totale entre les pratiques des Etats d’aujourd’hui et celles des inventeurs de la démocratie, permettent d’affirmer que ce qu’on nous vend aujourd’hui comme étant de la « démocratie » représentative est à la véritable démocratie ce que Mac Donald’s est à la gastronomie.

Loin d’être une démocratie, notre société est une oligarchie élective et plus ou moins libérale : dans les faits, dans la réalité, dans le quotidien, les élus qui disposent du pouvoir ne sont même pas « les meilleurs », ils sont surtout les rejetons de familles installées qui se croisent et s’entrecroisent, vivent entre elles et constituent ainsi une oligarchie opaque.

Cette pseudo élite qui pullule dans la haute bureaucratie du gouvernement, des partis, des syndicats, des grosses entreprises (on ne compte pas ceux qui passent avec aisance de l’une à l’autre) constituent une véritable aristocratie. C’est parmi elle, et elle seulement (à de rarissimes exceptions près) que le pouvoir choisit ses leaders, par ce que Cornelius Castoriadis appelle “les règles du jeu de l’appareil bureaucratique de l’appareil partisan”. Reste au commun des mortels un vagues veto électoral “plus que fictif que réel pour la simple raison que le jeu est truqué (…) parce que les choix offerts sont toujours prédéterminés”.

Hector

Les réflexions ainsi que les citations sont puisées dans l’oeuvre de Cornelius Castoriadis, en particulier son Séminaire à l’EHESS “Ce qui fait la Grèce 2 : Cité et lois” et “Les enjeux actuels de la démocratie”. Il ne s’agit pas de prendre l’Athènes du Vème siècle comme modèle démocratique absolu. Cela n’aurait aucun sens, d’autant plus qu’étaient exclus de la communauté politique les femmes (comme en France jusqu’en 1945), les métèques (comme c’est le cas encore chez nous) et les esclaves ; et que l’inégalité sociale entre les citoyens était profonde. Cependant, même avec ces tares, la civilisation athénienne a inventé la démocratie, l’a longuement pratiquée et réfléchie. Il est donc logique de s’y référer quand c’est de démocratie qu’on cause.

Warum keine Demokratie? freileben

jvadv — Mon, 13 Jul 2009 21:53:00 +0200

-> http://projekte.free.de/schwarze-ka...
Was ist gegen eine Demokratie einzuwenden? Wir dürfen selber entscheiden, wen wir wählen wollen! Wir haben das Glück, eine Partei wählen zu können, die unsere Interessen vertritt!

Wirklich? Haben wir tatsächlich eine Wahl? Die Wähler versuchen, sich über die verschiedenen Parteien zu informieren, indem sie die Zeitung lesen und täglich den Fernseher anschalten, wenn die Nachrichten laufen. Aber wie viele von ihnen entdecken DIE Partei, die genau ihre Interessen vetritt? Und wer kann von sich selbst behaupten, dass er der gewählten Partei vollkommen vertraut? Eine Partei ist nicht in der Lage, die individuellen Interessen jedes Einzelnen zu vertreten!

Es heißt, dass selbst der motivierteste Revolutionär auf dem Thron des Königs zum herrschenden Diktator wird. In dieser Welt hängt sehr viel von Geld und Macht ab. Welcher Politiker würde sich für Geld, Macht und Ruhm nicht verkaufen? Wer hält seine Versprechen, wenn er erstmal ganz oben steht? Versprechen, die vor der Wahl gemacht wurden, werden gebrochen um weiterhin an der Macht zu bleiben. Das ist nicht erst seit gestern so. Die Handlungen der Regierung müssen in einer Demokratie für das Volk absolut transparent sein. Diese Transparenz gibt es aber kaum. Wie viele Skandale passieren, die erst Jahre später oder gar nicht aufgedeckt werden? Wie oft werden Versprechen gegeben um Wählerstimmen zu bekommen und wie oft werden diese wieder gebrochen, wenn es darum geht, weiterhin zu regieren. Nach einem Regierungswechsel ändern sich die Gesichter der Politiker, doch sie werden von den gleichen Leuten bezahlt.

Wenn wir wählen, geben wir unsere Stimme in fremde Hände! Keine Partei ist in der Lage, auf die Bedürfnisse aller einzelnen Individuen einzugehen! Daher weigern sich Anarchisten, wählen zu gehen. Sie wollen nicht regiert WERDEN! Sie wollen für sich selbst entscheiden. Sie wollen sich selbst verwalten. Wer hat schon das Recht, über die Zukunft von anderen Menschen zu entscheiden? Es wird Krieg getrieben, um die Interessen der Politiker durchzusetzen. Das verärgerte Volk wird mit Polizeigewalt unter Kontrolle gehalten. Minderheiten stoßen in Deutschland sehr schnell an die Grenzen der Freiheit. Obdachlose, Homosexuelle, Anarchsiten, Punks, Drogenabhängige usw... all diese Menschen bekommen diese Einengung besonders zu spüren. Sobald man sich nicht mehr in der anerkannten und gängigen Norm bewegt, bekommt man in diesem Land schnell Probleme.

"Ich stimme gegen die Verfassung, nicht weil sie Dinge enthält, die ich ablehne, oder Dinge enthält, die ich billige. Ich stimme gegen die Verfassung, weil sie eine Verfassung ist." -Pierre J. Proudhon-

Wie oben schon beschrieben, befürwortet kaum jemand das komplette Programm einer bestimmten Partei. Wir haben also allerhöchstens die Wahl zwischen dem bekannten "kleineren Übel".

Es ist so, als hätten wir die Wahl zwischen einem kleinen und einem großen Haufen Kot. Wobei noch bedacht werden muss, dass sich der kleinere Haufen nachträglich als der größere entpuppen könnte. Schönes Beispiel, nicht wahr?! :-)

"Diejenigen, die immer nur das Mögliche fordern, erreichen gar nichts. Diejenigen, die aber das Unmögliche fordern, erreichen wenigstens das Mögliche." -Michael Bakunin-

Nochmal eine Zusammenfassung:

In einer Demokratie gibt man die eigene Stimme in fremde Hände

Es wird keine Rücksicht auf die Bedürfnisse des Einzelnen genommen

Es wird über andere Menschen bestimmt und geherrscht

Nicht selten wird die Macht mißbraucht

Es wird Krieg getrieben, dabei wird Kindern schon gesagt, dass Gewalt keine Lösung ist

Trotz (oder vielleicht gerade wegen) der vielen Gesetze herrscht Armut und Ungleichheit

Ich möchte auch anmerken, dass schlechtere Systeme gibt als unsere Demokratie. Aber ist es ein Grund, sich mit etwas zufrieden zu geben, nur weil es nicht das Schlimmste ist?!

In Teheran und überall : Gegen die illegale Regierung - für die soziale Revolution !

jvadv — Sun, 05 Jul 2009 12:51:00 +0200

-> http://cnt-ait.info/article.php3?id...
Die herrschende Ideologie der Macht will uns mit Gewalt glauben lassen, dass die parlamentarische Demokratie der höchste Willensausdruck der Bevökerung sei. Und dass Wahlen den Mächtigen ihre Berechtigung geben.

Doch die Iraner/innen haben soeben diese Lüge entlarvt. Die Wahlen im Iran sind ein Witz, wie alle Wahlen es sind. Wahlen sind den Herrschenden solange recht, wie sie ihren Interessen dienen. Die Leute können ihre Stimme abgeben, solange sie sagen, was die Herrschenden hören wollen. Wenn das nicht mehr der Fall ist, benutzen die Mächtigen alle zur Verfügung stehenden Mittel, jede List und Lüge, um ihre dominante Position zu erhalten. Wahlen sind nur ein Alibi für Herrschaft. Im Iran wurde ein Ergebnis verkündet, das im Gegensatz zur Wirklichkeit steht. In Europa haben die Herrschenden seit 2005 so lange die Abstimmungen über die EU-Verfassung wiederholen lassen, bis die Ergebnisse der Referenden mit den Erwartungen der Mächtigen übereinstimmten. Und teilweise haben sie ihre Projekte direkt ohne weitere Wahlspielchen durchgezogen.

Die Bevölkerung im Iran - junge und weniger junge Leute - haben ihren Ärger über die offensichtliche Lüge der Herrschenden herausgelassen, die ihr wahres Gesicht gezeigt haben. Was in Teheran passiert, geht über die Frage nach dem Wahlergebnis hinaus. Alle wissen, dass die Wahl des einen oder anderen Politkers nichts grundsätzlich ändern wird. Alle Politiker/innen - ohne Ausnahme - sind Teil der Herrschaft, auch wenn sie für eine andere politische Ausdrucksform stehen. Aber ihre Grundregeln erkennen sie alle an : Privilegien und ein schönes Leben für sich, für den Rest der Bevölkerung nur harte Arbeit, Erwerbslosigkeit, Elend und Polizeirepression.

Die Herrschaft erhält ihre Rechtfertigung nur durch unsere untätige Gefolgschaft, während sie den Geist der Diktatur verbreitet. Nein zu sagen, sich frei zu machen von dem herrschenden psychologischen Einfluss, nicht länger Angst zu haben und gegen diese Gefolgschaft zu rebellieren, sind die ersten Schritte zu einem befreienden Aufbruch. Ein Schritt hin zur Revolution. In dieser Richtung zeigen uns jene Iraner/innen, die sich erhoben haben und die nichts mehr von der Marionette der "Opposition" erwarten, den Weg - auf die Straße.

In Europa zeigen die Ergebnisse der letzten Wahlen, dass die Herrschenden nicht mehr Berechtigung haben als im Iran : Bei einem Wahlboykott von 60% repräsentieren die politischen Parteien aller Richtungen nichts als sich selbst. Die Herrschaft hat auch hier keine Legitimität. Diese Schmarotzer/innen stehlen uns unser Leben. Nur ein Bruch mit diesem System wird es uns ermöglichen Freiheit und Selbstbestimmung zu finden.

Wir können uns nur auf uns selbst verlassen ! Lasst uns auf die eigene Stärke vertrauen : Wir sind alle ! Und ohne unsere Teilnahme wird das System zusammenbrechen !

Solidarität mit den iranischen Aufständischen ! Freiheit für alle Gefangenen !

Beenden wir jede Diktatur der mörderischen Herrschaft ein für alle Mal :

Für die soziale, kommunistische und freiheitliche Revolution !

29. Juni 2009

contact@cnt-ait.info

EVERYWHERE AS WELL AS IN TEHERAN : AGAINST the UNLAWFUL POWER, SOCIAL REVOLUTION !

jvadv — Mon, 29 Jun 2009 22:16:00 +0200

-> http://cnt-ait.info/article.php3?id...
The dominant ideology, that is of the Power, want us to believe by force that electoral democracy would be the highest expression of popular sovereignty, that elections would give the Power its legitimacy.

However, the Iranians have just made this lie burst. The Iranian elections, such as all the elections, are only a joke. Elections are acceptable for the Power only when they go in its interests. People can give their voice as long as they say what the Power desire them to say. When it is no longer the case, the Power uses all the means at its disposal, any frauds and subterfuges, to keep its dominant position. Elections are only an alibi for the Power. In Iran, it is a result declared to the opposite of reality. In Europe since 2005, the Power has reiterated ballots until the results to the referendum were in conformity with the Power’s expectations (and even some time it passes directly its projects without new electoral play...).

The Iranian population, young people and less young, left burst its anger in front of this obvious lie of the Power, which thus appears in its very raw truth. What occurs in Teheran exceeds the question of the elections. Everyone knows that the election of one or another politician will change nothing fundamental. All the politicians - without exception - are a part of the Power, even if they represent forms of it of different expression. But regarding their basic principles, they all agree : for them privileges and easy life, for people, hard work, unemployment, misery and police repression.

The Power holds its legitimacy only in our passive tender with its dictatorship on the spirits. To say no, to release himself from the dominant psychological influence, no longer being afraid and revolting against this tender, are the first steps towards an emancipatory breaking-off, a first step toward revolution. In this direction, those of the Iranians who rose, and who await nothing either of the “oppositional” puppet ", show to us the way, that of the street.

In Europe, the electoral results of the last European elections show although the Power is not there more legitimate than in Iran : with 60% of abstention, the political parties - all tendencies together - do not represent anything but them. The Power has neither any legitimacy here. These parasites steal to us our lives. Only a breaking-off with this system will enable us to find our freedom and our autonomy.

We can rely only on ourselves ! Let us have confidence in our own strengths : we are all, we produce all, without our participation the system will collapses !

In solidarity with the Iranian insurrectionists, Freedom for all jailed persons !

To make a end once for all to any dictatorship of the murderous Power,

IN PARIS AS IN TEHERAN AS WELL, AGAINST THE ILLEGITIMATE OF POWER,

FOR A SOCIAL , COMMUNIST AND LIBERTARIAN REVOLUTION !

ئه‌گه‌ر ده‌نگدان شتێکی بگۆڕیایه‌، هەنووکە دەمێك بوو قەدەخە کرابوو!*

jvadv — Sat, 27 Jun 2009 21:45:00 +0200

-> http://sakurdistan.kurdblogger.com/...

ئه‌گه‌ر ئه‌و ڕسته‌یه‌ی سه‌ره‌وه‌، ورد بکه‌ینه‌وه‌، ئه‌وا ده‌کاته‌ هه‌ڵبژاردنی خراپ له‌ خراپتر، که‌ له‌ هه‌موو بارێکدا درێژه‌دانه‌ به‌ ته‌مه‌نی خراپی و گه‌نده‌ڵبوونی کۆمه‌ڵگه‌ و مانه‌وه‌ی سه‌روه‌ری مرۆڤ به‌سه‌ر مرۆڤه‌وه‌، که‌ هیچ کات هاوتای گۆڕان نییه‌ و ده‌بێته‌ له‌باربه‌ری بزاڤه‌ گۆڕانخوازه‌کان. هه‌ر بۆیه‌ ناوه‌نده‌ جیهانییه‌کانی سه‌رمایه‌داری سالانه‌ سه‌دان و هه‌زاران ملیۆن له‌ ڕاکێشی لاوان و ناڕازیان بۆ ده‌نگدان و خۆشباوه‌ڕی به‌م ده‌سه‌لاتخواز و به‌و ده‌سه‌لاتخواز، خه‌رج ده‌که‌ن. هه‌روه‌ها ئه‌گه‌ر ده‌نگدان و هه‌ڵبژاردنی ڕیفۆرمیسته‌کان و ته‌نانه‌ت خۆهه‌ڵبژاردنی ئه‌وانه‌ش که‌ خۆیان به‌ شوانه‌ی چه‌وساوان ده‌زانن، بیتوانییانه‌ شتێك له‌ به‌رژه‌وه‌ندی ژێرده‌ستانی کۆمه‌ڵگه‌ بگۆڕێت، لانیکه‌م ده‌بوو هه‌نووکه‌ له‌ دونیادا مرۆڤی بێ سه‌رپه‌نا، مرۆڤی برسی، مرۆڤی ئاواره‌ و ژنانی پله‌ سێ و چوار، منالانی کارگه‌ر ، زیندانه‌کان و مافیا و کارخانه‌کانی چه‌کسازی بوونیان نه‌بووایه‌، که‌چی ده‌بینین به‌ پێچه‌وانه‌وه‌ له‌ سه‌ده‌ی بیست و یه‌کدا له‌ سایه‌ی بازار-ئازادی نیئۆلیبراله‌کاندا کۆیلایه‌تی ژنان و منالان سه‌ری هه‌ڵداوه‌ته‌وه‌، با خوێنه‌رانی هێژا سه‌رنجی کۆیله‌ جوتیارانی به‌رازیل، کۆیله‌ ژنانی ئۆروپای خۆرهه‌ڵاتی، کۆیله‌ منالانی سرلانکا و ئه‌ندونیزیا و په‌ره‌سه‌ندنه‌وه‌ی ئاپارتاید و ڕاسیزم و شۆڤێنیزم له‌چاو سه‌ده‌ی بیست، بده‌ن!

هه‌رچه‌نده‌ هه‌ڵوێستی ئه‌نارکیسته‌کان له‌مه‌ڕ ده‌نگدان و هه‌ڵبژاردن له‌ سیستمی چینایه‌تیدا ئاشکرا و ڕوونه‌، به‌ڵام له‌ته‌ك ئه‌وه‌شدا وه‌ك ئه‌وه‌ی که‌ ده‌سه‌ڵاتخوازان هه‌ر له‌ چه‌په‌وه‌ تا راست، له‌ سیکیولاریسته‌وه‌ تا ئایینی، له‌ کۆنه‌پارێزه‌وه‌ تا ڕیفۆرمیست، له‌ پاوانخوازه‌وه‌ تا نیئۆلیبرال ده‌که‌ونه‌ هه‌ڵا و به‌ناوی به‌رژه‌وه‌ندی نه‌ته‌وه‌یی، گشتی و چینایه‌تییه‌وه‌ ڕه‌وایه‌تی به‌ سه‌روه‌ری چینایه‌تییان ده‌ده‌ن، ئێمه‌ش به‌ پێویست و گونجاوی ده‌زانین که‌مپه‌ینی دژی ده‌نگدان و دژی چوونه‌پای هه‌ڵبژاردنی ده‌سه‌لاتخوازان، به‌ڕێبخه‌ین و مشه‌خۆران و سه‌رکوتگه‌رانی پشت دێوجامه‌ی به‌رژه‌وه‌ندی نه‌ته‌وه‌یی و نیشتمانی و چینایه‌تی و ده‌سکه‌لایی نوێنه‌رانی ناوپارله‌مان و پابه‌ندی و گوێرایه‌ڵییان بۆ یاساکانی سه‌روه‌ری چینایه‌تی، بۆ تاکی چین و توێژه‌ ژێرده‌ست و چه‌وساوه‌کانی کۆمه‌ڵگه‌ بخه‌ینه‌ ڕوو. هه‌روا به‌و جۆره‌ی ئه‌وان ئه‌و مافه‌ به‌خۆیان ده‌ده‌ن، جه‌ماوه‌ر له‌ ژێر ناوی جۆراوجۆر و به‌ پاگه‌نده‌ی بێبنه‌مای زۆروزه‌به‌ده‌نده‌وه‌، فریو بده‌ن، لە بەرامبەردا ئێمه‌ش به‌ ئه‌رکی سه‌ر شانی خۆمانی ده‌زانین، که‌ په‌رده‌ له‌سه‌ر ئامانجه‌ نامرۆییه‌کانی پشتپه‌رده‌ی دێوجامه‌کانی هه‌ڵبژاردن و پارله‌مان و فه‌رمانڕه‌وایی گه‌لی (دێمۆکراسی) بۆ هاوچینه‌کانمان لا بده‌ین و بۆ خۆبیرکردنه‌وه‌ و خۆبڕیاردان و خۆبه‌ڕێوه‌بردن و خۆبه‌رهه‌مهێنان وخۆ دابه‌شکردن له‌ ده‌ره‌وه‌ی بازیچه‌کانی نوێنه‌رایه‌تی و سه‌روه‌ری چینه‌ داراکان، بانگەوازیان بکەین.

ئه‌گه‌رچی بۆ تاکی ناهوشیاری خواره‌وه‌ی کۆمه‌ڵگه‌، ده‌نگدان به‌ هه‌لێك و ڕێگه‌یه‌ك بۆ ده‌ربرینی حه‌ز و ئاره‌زووه‌کانیان له‌به‌رچاو ده‌گرێت، به‌ڵام مێژووی کۆمه‌ڵگه‌ی چینایه‌تی و مێژووی گشتیبوونی ده‌نگدانه‌کان له‌ لانکه‌کانی پارله‌مان و دێمۆکراسیدا تا ده‌گاته‌ هه‌ڵبژاردنه‌کانی 18 ساڵی رابووردوو لە کوردستان و عیراق، ئه‌وه‌یان نیشانداوه‌، که‌ ده‌نگدان و خۆ هه‌ڵبژاردن ئامرازێك و ڕێگه‌یه‌ك نیین بۆ باشترکردنی ژیان و به‌ڕێوه‌بردنی کۆمه‌ڵگه، به‌ڵکو به‌پێچه‌وانه‌وه‌ وه‌ك ده‌بینین ئامرازێكن بۆ سه‌پاندنی ویستی چینه‌کانی سه‌ره‌وه‌ به‌سه‌ر چینه‌کانی خواره‌وه‌دا و ڕۆژانه‌ لێره‌و له‌وێ له‌ کۆمه‌ڵگه‌ ئۆروپی و ئه‌مه‌ریکییه‌کانەوە بیگرە تا ده‌گاته‌ کۆمه‌ڵگه‌ ئاسیایی و ئه‌فریکییه‌کان به‌ناوی نوێنه‌رانی ڕه‌وایی وه‌رگرتوو له‌ ده‌نگدانی چه‌ند ساڵ جارییه‌وه‌، هەوڵ دەدەن ڕه‌وایه‌تی به‌و ڕیفۆرمانه‌ بده‌ن، که‌ پێداویستی سه‌رمایه‌گوزاری سه‌رمایه‌دارانی نێوخۆیی و ده‌ره‌کی و چۆنییه‌تی به‌ده‌ستهێنانی سوودی مشه‌خۆرکراوی ڕه‌نجی خه‌ڵکی چه‌وساوه‌ن.

ئه‌گه‌ر به‌ وردی سه‌رنجی پاگه‌نده‌ و پلاتفۆری ئه‌وانه‌ی که‌ خۆیان به‌ سه‌ربه‌خۆ و جیا لیست ده‌که‌ن و په‌یامی ڕیفۆرم به‌رزده‌که‌نه‌وه‌ بده‌ین، ئه‌وا ده‌بینین، به‌ڵێنه‌کانیان له‌ ئازادکردنی بازار و ده‌سه‌لات له‌ ده‌ستی پارتێك یا سه‌رکرده‌یه‌که‌وه‌ بۆ خۆیان وه‌ك نوێنه‌رانی کۆمپانیا مشه‌خۆره‌کان، به‌و لاوه‌تر ناچن. ئه‌مه‌ش شتێکی ئاساییه‌ و به‌شێکه‌ له‌ شه‌ڕی نێوان سه‌رمایه‌داران و یه‌کلاییکردنه‌وه‌ و پچڕاندنی پشکی زیاتر و هه‌ر که‌سه‌ هه‌وڵ ده‌دات، بازاری چه‌وسانه‌وه‌ی ئێمه‌ بۆ خۆی داگیر بکات. به‌ واتایه‌کی تر ئه‌م شه‌ڕه‌ به‌ هه‌ر لایه‌کدا بکه‌وێت، هیچ له‌ باری ژیان و گوزه‌رانی ڕۆژانه‌ی کرێکاران، جوتیاران، فه‌رمانبه‌ران، مامۆستایان، خوێندکاران، خانه‌نشینان و که‌مئه‌ندامان و منداڵان و ..تد ناگۆرێت، به‌ڵکو ده‌ستی ده‌ستی کردنە به‌ گوزه‌ران و به‌ڕێوه‌بردنی کاروباری ڕۆژانه‌مان له‌ نێوان ئه‌م مشه‌خۆر و ئه‌و مشه‌خۆردا، بۆ ئه‌وه‌ی فره‌تر نه‌بوونی جیاوازی له‌ نێوان ده‌سه‌ڵاتداران و ئۆپۆزسیۆنی ده‌سه‌ڵاتخوازدا ده‌رکه‌وێت، له‌ خواره‌وه‌ هه‌وڵ ده‌ده‌م سه‌رخه‌تی جیاوازییه‌ ڕواڵه‌تییه‌کانیان بخه‌مه‌ به‌رتیشکی ڕۆشنایی ئه‌زموونه‌ مێژوویه‌کان.

جیایی ده‌سه‌ڵاتی پارت و میرایەتی: ئه‌م پاگه‌نده‌ بۆ خۆی فره‌تر له‌ گاڵته‌ و قۆشمه‌وه‌ نزیکه‌ تا لە ده‌ربڕینێکی رامیاریی ئاوه‌زپه‌سه‌ندەوە. چونکه‌ له‌ سیستمی پارله‌مانیدا ئه‌وه‌ پارت و که‌سایه‌تی کارێزماکراون، که‌ بۆ ده‌سه‌لاتداری هه‌ڵده‌بژێردرێن، ئه‌وه‌ پارته‌ ده‌سه‌ڵات ده‌گرێته‌ ده‌ست، ئه‌گه‌ر پارتیش نه‌بێت و فیلۆسۆفان و ڕۆشنبیران و ڕۆژنامه‌گه‌ران و پرۆفیسۆرانی دانشگەکان و زاناکانیش دسه‌ڵات بگرنه‌ ده‌ست، هیچ له‌و بنه‌مایه‌ ناگۆڕێت، که‌ کۆمه‌ڵگه‌ له‌سه‌ر بنه‌مای سه‌روه‌ری که‌مایه‌تییه‌ك و ژێرده‌سته‌یی زۆرینه‌یه‌ك راده‌گیرێت، هیچ له‌وه‌ ناگۆریت که‌ دزینی ڕه‌نجی چینه‌کانی خواره‌وه‌، ئه‌وانه‌ی له‌ سه‌ره‌وه‌ ناومان هێنان، به‌ناوی خاوه‌ندارێتی ڕه‌واوه‌، پیرۆز و دروست داده‌نرێت، هیچ له‌وه‌ ناگۆڕێت، که‌ وه‌ك وڵاته‌ ئۆروپییه‌کان به‌ پێجه‌وانه‌ی خواستی ده‌نگده‌رانه‌وه‌ جه‌نگه‌ نیوده‌وڵه‌تی و ناوچه‌یی و میلیشیاییه‌کان به‌ ده‌نگدانی نوێنه‌رانی هه‌ڵبژێردراو له‌ پارله‌مانه‌کاندا هه‌ڵده‌گیرسێنن؛ نموونه‌ جه‌نگه‌کانی که‌نداو، جه‌نگ یوگوسلاڤیا و ئەفگانستان .. تد. ئایا فه‌رمانی ته‌قه‌کردن له‌ خۆپیشاندان له‌لایه‌ن پێشمه‌رگه‌یه‌که‌وه‌ بدرێت یا فیلۆسۆفێکه‌وه‌ هیچ له‌ ناوه‌ڕۆکی مرۆڤکوژی فه‌رمانه‌که‌ و ویسته‌که‌ ده‌گۆڕێت؟ ئایا سه‌رۆکی میری و هه‌رێم پاله‌وانه‌ ئه‌فسانییه‌کان و هۆنه‌ره‌ هه‌ستناسکه‌کان بن یا سه‌رۆکی باندێکی مافیایی هیج له‌وه‌ ده‌گۆڕێت، که‌ ده‌وڵه‌ت و میری ئامرازی ده‌سه‌تی چینێکن به‌سه‌ر چینه‌کانی تردا؟

ئێمه‌ لایه‌نگری هه‌رچی که‌مکردنه‌وه‌ی ده‌سه‌ڵاتی میری، پارت، سه‌رۆك، مزگه‌وت، له‌شکر و پۆلیسین، لایه‌نگری لۆکاڵیکردنه‌وه‌ی بڕیاردان و جێبه‌جێکردن و به‌ڕێوه‌بردنین، به‌ڵام پێ له‌سه‌ر ئه‌وه‌ داده‌گرین که‌ پله‌ و ڕێوشوێنی کۆمه‌ڵایه‌تی، ئازایه‌تی و جوانی و رابوردووی پاك و هه‌ژاری هیچ پارله‌مانتارێك و هیچ ده‌سه‌ڵاتدارێك هیچ له‌ چه‌وسێنه‌ربوونی و سه‌روخه‌ڵکیبوونی ناگۆڕێت! هه‌ر بۆیه‌ داخوازی جیاکردنه‌وه‌ی پارتایه‌تی و میرایه‌تی له‌ سیستمی چینایه‌تیدا، هه‌م درۆیه‌ و هه‌م هیچ له‌ ڕه‌وایه‌تی سه‌روه‌ری کۆمه‌ڵه‌ مشه‌خۆڕێك به‌ناوی نوێنه‌رانی خه‌ڵکه‌وه‌ ناگۆرێت! هەر لەبەر ئەمەشە، کە لە بری هەڵبژاردنی خراپ لە خراپتر، بایکۆتی دەنگدان دەکەین و خوازیاری هەڵمەتی کۆوەبوون و ڕێکخراوبوون و پێكهێنانی ڕێکخراوە لۆکاڵییە جەماوەرییەکانین!

ده‌ستکۆتاکردنی پارت له‌ بازاردا: ئه‌وه‌ی که‌ کۆمه‌ڵگه‌ به‌ ده‌شت و ته‌پۆڵکه‌ و کارگه‌ و ئه‌له‌کتریك و ئاو و که‌له‌پور و شه‌قام و فێرگه‌کانییه‌وه‌، به‌ ڕێگه‌ی تایبه‌تیکردن و فرۆشتنی له‌لایه‌ن میرایه‌تی پارت و کرینه‌وه‌ی له‌لایه‌ن کۆمپانیاکانی پارته‌وه‌ تاڵان و برۆ کراوه‌، که‌س نییه‌ نه‌یزانێت. ئه‌مه‌ش ته‌نیا تایبه‌تمه‌ندی چه‌ته‌گه‌ری ده‌سه‌ڵاتدارانی پارتی و یه‌کێتی نییه‌ و خوێنه‌ری به‌ڕێز ده‌توانێت سه‌رنجی ئه‌فریکای باشوور و ئه‌مه‌ریکای لاتین و خواروو و خۆرهه‌ڵاتی ئاسیا بدات، ده‌بینێت که‌ ئه‌وه‌ چه‌ته‌گه‌ری بازار-ئازادی نیئۆلیبرالیزمه و شه‌ڕی به‌ناو ڕیفۆرمخوازانیش له‌سه‌ر لێسه‌ندنه‌وه‌ و دواتر گشتیکردنه‌وه‌ و گه‌لیکردنه‌وه‌ی گرد و ده‌شت و کارخانه‌ و ناوه‌نده‌ خزمه‌تگوزارییه‌کان و فێرگه‌ و مۆزه‌خانه‌کان نییه‌، بەڵکو شه‌ڕی ئه‌وان له‌سه‌ر پچڕاندنی به‌شێکه‌ له‌و تاڵانییه‌ بۆ مشۆخۆره‌کانێك که‌ داوای پشکه‌دزی ده‌که‌ن. ئه‌وان ده‌یانه‌وێت سه‌رمایه‌گوزاری و تاپۆکردنی کارخانه‌ و شه‌قام و گرده‌کان بۆ ده‌سه‌ڵاتدارانی پارته‌ زله‌کان نه‌بێت، به‌ڵکو هه‌موو خوازیارێکی پشکه‌دزی و مشه‌خۆڕێك مافی به‌ده‌سهێنانی ئه‌و تاڵانییه‌ی هه‌بێت، مافی سه‌رمایه‌گوزاری له‌سه‌ر خوان و سه‌رمێزی پۆله‌کان و سه‌ر قه‌ره‌وێله‌ی نه‌خۆشخانه‌کانیان هه‌بێت. ئه‌وه‌ی هه‌رای بۆ ده‌کرێت و به‌ناوی به‌رژه‌وه‌ندی خه‌ڵکییه‌وه‌ شه‌ڕی له‌سه‌ر ده‌کرێت، شه‌ڕی زالووه‌ هه‌ڵئاوساوه‌کانی مشه‌خۆری 18 ساڵه‌یه‌ و ئه‌وڕۆکه‌ به‌ یاسای کێبرکێ و پاشقوڵ له‌یه‌كگرتنی بازار، هه‌وڵی دابه‌شکردنی ده‌سه‌ڵاتیان ده‌ده‌ن. شەڕی دەسەڵاتخوازان و دەسەڵاتداران لەتەك شەڕی دژەدەسەڵاتان و دەسەڵات لەیەك جیاوازن. شەڕی ئەوان بۆ هاوپشكبوونیانە لەتەك دەسەڵاتداران لە تاڵان و دزینی ڕەنجی ئێمەدا، شەڕی ئێمە بۆ سەندنەوەی داهات و بەروبووم و گرد و کارخانه‌ و ده‌شته‌کان و شه‌قامه‌کان و فێرگه‌ و نه‌خۆشخانه‌ دزراوەکانی وڵاتە لە دەسەڵاتداران و دەسەڵاتوخوازان!

ئێمه‌ له‌ خۆمانه‌وه‌ بڕیاری پێش کاتەکی به‌سه‌ر که‌س و سه‌ره‌نجامی گاره‌گاری هیچ یەك لە کۆمه‌ڵه‌ ده‌سه‌ڵاتخوازه‌کان ناده‌ین و که‌س له‌ خۆمانه‌وه‌ سزاوار به‌ چاره‌نووسی ناکه‌ین، ئێمه‌ مێژوو ده‌خوێنه‌وه‌، ئه‌وه‌ی ئه‌مرۆ له‌ کوردستان ڕووده‌دا نزیکه‌ی نیوه‌ ده‌هه‌یه‌ك له‌مه‌وبه‌ر له‌ ئه‌فریکای باشووری ڕووی دا، ده‌هه‌یه‌ك له‌مه‌وبه‌ر له‌ ئه‌مه‌ریکای باشووری ڕوویدا و پیشکه‌وتن و دواکه‌وتنی ڕووداوه‌کان به‌ دوورونزیکی له‌ ڕه‌شه‌بای نیئۆلیبرالیمه‌وه‌ به‌ستراوه‌. کوردستان و عیراق، وه‌ك کۆمه‌ڵگه‌یه‌کی مرۆیی ژێرچه‌پۆکی سیستمی چینایه‌تی بۆرژواکان، ناتوانن له‌ تاڵانگه‌رییه‌کانی بازار-ئازادی نیئۆلیبرالیزم به‌ده‌ر بن. ئەوەی خوازیاری بازار-ئازادی نیئۆلیبرالیزمە، کەواتە خوازیاری گەندەڵی و تاڵانگەری و مشەخۆری و هەرکەسە بۆ خۆیەتی، ئەگەر نا بێجگە لە خەبات و وەستانەوە دژی ئەو ڕەشەباییە، هیچ هەڵبژێرێکی ترمان لەبەردەمدا نییە، ئەویش له‌م ساته‌دا دەنگنەدانە بە نیئۆلیبراڵەکان و بە پارلەمانەکەیان، بە سەروەری چینایەتییان!

ئێمه‌ نه‌ لایه‌نگری بازاری پاوانکراوی میرایه‌تی پارتین و نه‌ لایه‌نگری بازار-ئازادی نیئۆلیبراله‌کان، چونکه‌ له‌ هه‌ردوو باردا بازار جێگه‌ی ساخکردنه‌وه‌ی ڕه‌نجی دزراوی به‌رهه‌مهێنه‌ران و تالانبردنی داهاتی کۆمه‌ڵگه‌یه‌. ئێمه‌ نه‌ لایه‌نگری خاوه‌ندارێتی پارتیی، ده‌وله‌تیین نه‌ لایه‌نگری خاوه‌ندارێتی تاکه‌ سه‌رمایه‌داره‌کانین، دژی هه‌موو جۆره‌ خاوه‌ندارییه‌تییه‌کی تایبه‌تین، له‌به‌ر ئه‌وه‌ی که‌ به‌بێ مشه‌خۆری ڕه‌نجی که‌سانی دی و دزی داهاتی کۆمه‌ڵگه‌، خاوه‌ندارێتی تایبه‌ت سه‌رهه‌ڵنادات و سه‌رمایه‌ به‌بێ که‌له‌که‌بوونی ڕه‌نجنی دزراوی ئێمه‌ له‌ گیرفانی که‌مایه‌تییه‌کی مشه‌خۆردا، وه‌ك به‌فری به‌هاران ده‌توێته‌وه‌! ئه‌وانه‌ی که‌ شه‌ڕه‌ ده‌نوکی خۆیان له‌سه‌ر چۆنیه‌تی دابه‌شکردنی داهاتی تالانکراوی کۆمه‌ڵگه‌، له‌ژێر نێوی به‌رژه‌وه‌ندی گشتی و نه‌ته‌وه‌یی و نیشتمانی چی و چیتردا ده‌ڕازێننه‌وه‌، سبه‌ی له‌ سیبه‌ری ده‌سه‌لاتی خواییانه‌ی ئه‌واندا ده‌نگده‌رانی خۆشباوه‌ڕی ئه‌وڕۆ – ئه‌گه‌ر هوشیاری به‌ده‌ستنه‌هێنن و ئه‌زموون وه‌رنه‌گرن- ئه‌وا ده‌ڵێن خۆزگه‌ به‌ کفندزی پێشوو، هه‌روه‌ك که‌سانێکی ناهوشیار له‌ ئه‌مه‌ریکای لاتین، له‌ ئێران و له‌ عیراقدا خۆزگه‌ به‌ هه‌رزانی سه‌رده‌می دیکتاتۆره‌کان ده‌خوازن!

ده‌ستکۆتاکردنی پارت له‌ زانکۆکاندا: پێش هه‌موو شت پێویسته‌ ئه‌وه‌ بڵێم، که‌ خودی زانست له‌ سایه‌ی سیستمی چینایه‌تیدا چه‌کێکه‌ بۆ گیلکردن و فریودانی خه‌ڵك، ئامرازێکه‌ بۆ په‌روه‌رده‌کردنی خه‌ڵكی کۆیله‌ و کۆیله‌گه‌ر، ده‌سته‌مۆ و ده‌سته‌مۆگه‌ر. دانشگه‌کانیش هه‌مان وانه‌ی ڕه‌وایه‌تی سه‌روه‌ری به‌ خوێندکاران ده‌ده‌ن، که‌ پارت به‌ ئه‌ندامانی و جه‌نه‌ڕاڵ به‌ سه‌ربازه‌کانی و به‌ڕێوه‌به‌ر به‌ فه‌رامه‌نبه‌ره‌کانی ده‌یدات. ئه‌وڕۆکه‌ له‌ سه‌ده‌ی بیست و یه‌کدا ژماره‌ی دانشگه‌ ئازاده‌کان به‌ په‌نجه‌کانی ده‌ست ده‌ژمێردڕێن و ئه‌وانه‌ش به‌ هه‌وڵی که‌سانی دژه‌ده‌سه‌ڵات لێره‌و له‌وێ له‌سه‌ر بنه‌مای ڕێکخستنێکی تر و فێرکارییه‌کی تر، به‌ڕێوه‌ده‌برین و ڕیگری زۆریشیان بۆ ده‌کرێت. له‌ سایه‌ی ناوه‌ندیبوونه‌وه‌ی ده‌سه‌ڵاته‌کان له‌ ده‌وڵه‌تی بۆرژوازیدا، وێرای پاگه‌نده‌ ڕواڵه‌تییه‌کانیان، له‌ هه‌موو سه‌رده‌مه‌کانی تری سه‌روه‌ری چینایه‌تی مرۆڤه‌کان و کایه‌ ڕۆشنبیرییه‌کان ژێرچه‌پۆکترن و ناوه‌نده‌ پشتپرده‌ییه‌ جیهانییه‌کانی سیستمه‌که‌ ئاراسته‌یان دیاری ده‌که‌ن، ئه‌وڕۆ له‌ دانشگه‌کاندا زانست و دانش وه‌ك کاڵا به‌پێی داخوازی سیستمه‌که‌ په‌ره‌یان پێ ده‌درێت و ده‌خێرێنه‌ بازاره‌وه‌، دانشگه‌کان خه‌ریکه‌ ده‌بنه‌ بازاڕی خستنه‌ڕووی مۆدێله‌ په‌سه‌نده‌کانی سه‌رمایه‌داری.

ئێمه‌ وێڕای پێخۆشبوون و داخوازبوونی ده‌ستکۆتاکردنی کۆمیته‌ پارتییه‌کان و جه‌نراڵه‌کانی میرین له‌ بواری خوێندن و په‌روه‌رده‌دا و خوازیاری جیاکردنه‌وه‌ی دانشگه‌ و مه‌ڵبه‌نده‌ پارتییه‌کانین، هاوکاتیش خوازیاری ده‌ستکۆتاکردنی میرایه‌تین له‌و بوارانه‌دا و خوازیاری هه‌رچی زووتر ئازادکردنی خوێندن و په‌روه‌رده‌ین له‌ داوی ئه‌فسانه‌کانی ئایین و ناسیونالیزم و ڕه‌وایه‌تی سیستمی بۆرژوازی. پێمان وایه‌ به‌ڵگه‌ی زیندووش هه‌یه‌، که‌ لایه‌نگرانی ئازادی -ته‌راتێنی- کۆمپانیاکان له‌ سه‌ر سفره‌ی هه‌ژاران، له‌ لیبڕاڵترین سات و باری نیئۆلیبرالیزمدا دژی ئازادی-بیرکردنه‌وه‌ و زانست و دانشی مرۆدۆستین! بۆیه‌ له‌ باشترین باردا ئه‌وانه‌ی که‌ نێوی ڕیفۆرم و ڕیفۆرمیان له‌ پاوانگه‌ری پارته‌کاندا له‌ خۆیان ناوه‌، هه‌رچۆن ئامانجیان له‌ جیاکردنه‌وه‌ی پارت و میرایه‌تی و ئازادکردنی بازار له‌ چنگ پارته‌کان له‌ پێناو خۆشگوزه‌رانکردنی خه‌ڵکی برسی و ژیان نامسۆگه‌ر نییه‌، هه‌رواش پاگه‌نده‌ی ده‌رکێشانی دانشگه‌کان له‌ ژێر ڕکێفی پارته‌کاندا بۆ کردنییه‌تی به‌ به‌شیك له‌ بازار-ئازادی-نیئۆلیبرالیزم و ده‌بێت خوێندکارانی کوردستان له‌ سایه‌ی نیئۆلیبرالیزمدا بۆ به‌ده‌ستهێنانی خه‌رجی وه‌رگرتن و خوێندنیان له‌ دانشگه به‌ناو ئازاده‌کانی به‌ره‌ی ڕیفۆرمدا، ڕوو له‌ له‌شفرۆشگه‌ و بانده‌ تریاکفرۆشه‌کان بنێن!

ئه‌گه‌ر کورتی بکه‌مه‌وه‌، ده‌بێت بڵێم، جیاکردنه‌وه‌ی ده‌سه‌ڵاته‌کان و جیاکردنه‌وه‌ی پارت و میری، پارت و دانشگه‌ و پارت و بازار، هیچ نییه‌ جگه‌ له‌ په‌رده‌پۆشکردنی که‌موکوڕییه‌کانی بازار-ئازادی نیئۆلیبراڵه‌کان، هیچ نییه‌ بێجگه‌ له‌ خۆشباوه‌ڕکردنه‌وه‌ی خه‌ڵکی ناڕازای به‌ ته‌بایی سیستمی چینایه‌تی له‌ته‌ك ویست و ئازادی و ژیانی مرۆیی تاکه‌کانی کۆمه‌ڵ. به‌ بروای ئێمه‌ ژیان و ئازادی و سه‌ربه‌خۆیی له‌ ده‌وه‌ری سیستمی چینایه‌تیدایه‌، له‌ کۆمه‌ڵگه‌ ئازاده‌کاندایه‌ که‌ خاوه‌ندارێتی تایبه‌تی و سه‌روه‌رییه‌که‌ی شتێکی زیاده‌ن و له‌ نێو پێداویستییه‌کانی ژیانی ئازادانه‌ و یه‌کسانانه‌ی مرۆڤه‌کاندا جێیان نابێته‌وه‌. وه‌ها کۆمه‌ڵگه‌یه‌ك هه‌ر ئێستا و له‌ ده‌روونی ئه‌م سیسته‌مه‌ دژه‌مرۆییه‌وه‌ ده‌توانرێت هه‌نگاو به‌هه‌نگاو پایه‌کانی له‌ بواری ئابووری، ڕامیاری، په‌روه‌رده‌ و یه‌کگرتنی هاوپشتیانه‌دا داڕێژین و یه‌که‌م هه‌نگاومان به‌شدارینه‌کردنی ده‌نگدانه‌کان بێت و له‌ بری ئه‌وه‌ ده‌ست به‌ کۆبوونه‌وه‌ گشتی و جه‌ماوه‌رییه‌کانی خۆمان، پێكهێنانی ڕێکخراوه‌ گه‌لیی و جه‌ماوه‌رییه‌کانی خۆمان، ده‌ست به‌ ئاڵووێری ئازادانه‌ و به‌شکردنی خۆویستانه‌ و گه‌لکاری خۆبه‌خشانه‌ بکه‌ین، خشت به‌خشت ئه‌م سیستمه‌ هه‌ڵبوه‌شێنینه‌وه‌ و له‌جێیدا خۆبه‌رێوه‌به‌رایه‌تی هه‌ره‌وه‌زییه‌ ئازاده‌کان و گه‌لکارییه‌ خۆبه‌خشه‌کان و یه‌کێتی و فیدراتیڤی ئه‌نجومه‌نه‌ جه‌ماوه‌رییه‌کان له‌ گونده‌کان، له‌ گه‌ڕه‌که‌کان و له‌ کارخانه‌ و فه‌رمانگه‌ و خوێندنگه‌ و خزمه‌تگوزارییه‌کاندا له‌ ئاستی ناوچه‌یی، هه‌رێمی سه‌رتاسه‌ری تا ده‌گاته‌ ئاسته‌ کیشوه‌ری و نانه‌ته‌وه‌ییه‌کان، له‌سه‌ر بنه‌مای پێكهاتنی ئازادانه‌ و خۆویستانه‌ له‌سه‌ر خاوه‌ندارێتی هاوبه‌ش و گشتی پایه‌ڕیژی بکه‌ین.

ئێمه‌ ده‌ڵێن “نا” بۆ ده‌نگدان و چوونه‌پای هه‌ڵبژاردن، له‌به‌ر ئه‌وه‌ نا، که‌ فلانمان ناوێت و فیسارمان ده‌وێت یا ده‌مانه‌وێت خۆمان جێگه‌یان بگرینه‌وه‌، به‌ڵکو له‌به‌ر ئه‌وه‌ی که‌ دژی نوێنه‌رایه‌تین ته‌نانه‌ت ئه‌گه‌ر هه‌ژارترین و ده‌ستپاکترین که‌سیش نوێنه‌ریمان بکات، چونکه‌ سیستمی نوێنه‌رایه‌تی له‌سه‌ر بنه‌مای به‌رته‌ریدان به‌ که‌سانێك به‌پێی پله‌ و ڕێوشوێنی کۆمه‌ڵایه‌تیان و گوێرایه‌کردنی که‌سانێکی تر و ده‌سه‌مۆکردنیان دامه‌زراوه‌. ئێمه‌ له‌به‌ر ئه‌وه‌ دژی لیستی ڕیفۆرم یا چه‌په‌کان یا پارته‌ ده‌سه‌ڵاتداره‌کان نین، که‌ رابوودوویان پاکه‌ یا پیسه‌، پرۆفێشنالن یا نه‌شارزا، به‌عسی بوون یا پێشمه‌رگه‌، دزبوون یا ده‌ستپاك، ئێمه‌ هه‌موو مرۆڤه‌کان به‌پێی ڕێوشوێنی ئه‌مڕۆیان، بیرکردنه‌وه‌ و بریاری ئه‌مڕۆیان، ئامانج و پێشناره‌کانی ئه‌مڕۆیان هه‌لده‌سه‌نگێنن، نه‌ك له‌سه‌ر ناو و ناوبانگی پێشینه‌ و رابوردوویان. که‌سانی نوێنه‌ر هه‌ر که‌س هه‌بن و هه‌چی هه‌بن و له‌ هه‌ر پارتێك بن و هه‌ر به‌رنامه‌یه‌کیان هه‌بێت، که‌سانیكن که‌ ده‌خوازن خۆیان له‌ سه‌رووی خه‌ڵکه‌وه‌ ببینن و پێیان وایه‌ راستی و ژیری و هۆشمه‌ندی ته‌نیا لای ئه‌وانه‌ و که‌سانی تر سزاوار به‌ گوێڕایه‌ڵی و فه‌رمانبه‌رین، که‌سه‌کانی تر سزاواز به‌ برسیه‌تی و په‌ست ژیان و ناهوشیار مانه‌وه‌ن، ئه‌وان خۆیان به‌ نوێنه‌ری خوا -خوای ئاسمانه‌کان، خوای سه‌رزه‌مین و ده‌سه‌ڵات، خوای دانشگه‌کان- ده‌زانن. به‌ڵام بۆ که‌سانی ئازادئه‌ندێش ئه‌وانه‌ کۆمه‌ڵه‌ مشه‌خۆڕێکی ناپێویست و مرۆانه‌ی بیری مرۆڤایه‌تین، ئه‌وان کارنه‌که‌ری مشه‌خۆرن، ته‌وه‌زه‌ڵانیکی جادووگه‌رن، ئه‌وان مه‌لاو شێخ و جادووبازه‌کانی مۆدێرنه‌ و پۆستمۆدێرنه‌ن، پارته‌کانیشیان خیڵی سه‌رده‌من، خێڵێك که‌ ئه‌ندامی ده‌سته‌مۆ و نابینا و ده‌مارگیر په‌روه‌رده‌ ده‌که‌ن.

سه‌ره‌نجام، به‌و پرسیارانه‌ ده‌گه‌ین، که‌ له‌ هه‌ر گۆشه‌ و که‌لێنێکی 18 ساڵی رابوردوودا خۆیان قوت کردووه‌ته‌وه‌:

18 ساڵه‌ کۆمه‌ڵگه‌ی کوردستان بووه‌ته‌ شه‌ڕگه‌ی میلیشیا ئیسلامییه‌کان و ئازادیخوازانی کۆمه‌ڵگه‌ هاوار بۆ جیایی ئاین و به‌ڕێوه‌بردن ده‌که‌ن، که‌چی به‌ره‌ی ڕیفۆرم و دژه‌ ڕیفۆرم له‌ ئاستیدا چاوی نوقاندووه‌...

18 ساڵه‌ تایبه‌تیکردن و تالانبردنی سامانی کۆمه‌لگه‌ خوانی ژێرده‌ستان خاڵی ده‌کات، که‌چی به‌ره‌ی ڕیفۆرم باس له‌ ئازادکردنی ئه‌و بازاره‌ ده‌کات بۆ تالانگه‌رانی تر...

18 ساڵه‌ خوێندکاران وه‌ك حوجره‌کانی سه‌ده‌کانی ناوه‌راست چاویان لێ سوور ده‌کرێته‌وه‌ و خوازیاری ده‌ستکۆتاکردنی ئایینن له‌ په‌روه‌نده‌کردندا، که‌چی ئه‌وان نه‌خشه‌ بۆ بازاریکردنی خوێندن ده‌کێشن ...

18 ساڵه‌ کۆمه‌ڵگه‌ی کوردستان کراوه‌ته‌ قه‌سابخانه‌ی ژنان، یاسای چوارکۆیله‌ په‌سه‌ند ده‌کرێت، که‌چی به‌ره‌ی ڕیفۆرم مێشێك میوانیان نییه‌ و هه‌ر ژنکوژێك که‌ له‌وبه‌ره‌وه‌ بێت، ده‌یکه‌نه‌ چاکسازیخواز...

18 ساڵه‌ خۆیان و لایه‌نگرانیان گورگئاسا سه‌ریانناوه‌ته‌ که‌لاکی کۆمه‌لگه‌، که‌چی باس له‌ که‌می پشکی خۆیان ده‌که‌ن...

بۆ ئێمه‌ و زۆرێك له‌ که‌سانی سه‌ربه‌خۆ ئه‌وه‌ ئاشکرا و ڕوونه‌، که‌ ئه‌رکی لیستی ڕیفۆرم کێشکردنی ده‌نگنه‌ده‌رانه‌ به‌ ناوێکی تره‌وه‌ بۆ ڕه‌وایه‌تیدان به‌ چه‌وسانه‌وه‌ و به‌هره‌کێشی، بۆ پایه‌دارمانه‌وه‌ی ده‌سه‌ڵاتی مافیاکانی بازار-ئازاد. ئه‌گه‌ر لیستی ڕیفۆرم مه‌ترسی بۆ ده‌سه‌ڵات و بانده‌ مافیاییه‌کانی هه‌بووایه‌، ئه‌وا ده‌سه‌ڵات بۆ به‌رگرتن پێیان، هه‌ڵبژاردنه‌کانی له‌ کاتی خۆیدا ده‌کرد، تاوه‌کو بواری به‌رده‌مییان به‌رته‌سك بکاته‌وه‌، به‌ڵام ده‌سه‌لاتی بۆرژوازی کورد له‌ هه‌رێمی کوردستاندا به‌ دیتنی هاتنه‌خواره‌وه‌ی هه‌ژماری دنگده‌ران له‌ هه‌ڵبژاردنه‌کانی ناوه‌ڕاست و خوارووی عیراقدا، زه‌نده‌قی چوو و هه‌م هه‌ڵبژاردنه‌کانی دواخستن و هه‌م ئه‌م لیسته‌ش ڕێکخرا – ده‌کرێت ئه‌مان خۆیان ڕێکیان نه‌خستبێت، به‌ڵام ئاساییه‌ که‌ ده‌وله‌تی بریتانی یا ئه‌مه‌ریکی باوك ئه‌م سیناریۆیه‌یان بۆ چیکردبن- بۆ ئه‌وه‌ی ڕێژه‌ی ده‌نگده‌ران به‌رنه‌ سه‌ر و زۆریش ئاساییه‌ پێش هه‌ڵبژاردن، سیناریۆی له‌وه‌ی له‌شکرکیشی ده‌سه‌لاتی ناوه‌ندی بۆ سه‌ر خانه‌قین و کێشه‌ی که‌رکووك زه‌ق بکه‌نه‌وه‌، تاوه‌کو ترس و دڵه‌راوکێ بخه‌نه‌ ده‌روونی تاکی کورد و ناچار به‌ ده‌نگدانی بکه‌ن! من پێداویستبوون و ئه‌رکی لیستی ڕیفۆرم لێره‌وه‌ ده‌خوێنینه‌وه‌.

نزیکترین و زیندووترین به‌ڵگه‌ و نموونه‌ بۆ کارایی ده‌نگنه‌دان و راده‌ی پێویستی ده‌سه‌لاتداران به‌ ده‌نگی خه‌ڵك بۆ ڕه‌وایه‌تیدان به‌ تاوانه‌ یاساییه‌کانیان؛ هه‌ڵبژاردنی نوێنه‌رانی پارله‌مانی یه‌کێتی ئۆروپا له‌ سه‌ره‌تای ئه‌م مانگی جون دا، به‌شدارینه‌کردن و ده‌نگنه‌دانی خه‌ڵك له‌ ئاڵمانیا زیاتر له‌ نیوه‌ی هه‌ژماری ئه‌وانه‌ بوو، که‌ مافی ده‌نگدانیان هه‌بوو. ئه‌مه‌ پارته‌ ڕامیارییه‌کانی ئه‌و ولاته‌ی ناچار به‌ بیرکردنه‌وه‌ له‌ کارکردن بۆ سه‌پاندنی بڕیارێك، بۆ ئه‌وه‌ی خه‌ڵك ناچار به‌ ده‌نگدان بکرێت، واته‌ ئه‌و که‌سه‌ی ده‌نگ نه‌دا، ده‌بێت 50 یورۆ سزا بدرێت، هه‌رچه‌نده‌ هێشتا وه‌ك به‌ندی یاسایی په‌سه‌ند نه‌کراوه‌، به‌ڵام ڕوخساری راسته‌قینه‌ی دێمۆکراسی پارله‌مانی و ئازادی تاك لای سه‌روه‌ران ده‌خاته‌ ڕوو. نموونه‌یه‌کی تری سیناریۆکانی خه‌ڵكة بۆ ده‌نگدان، وته‌ی ئاغای ڕازایی کۆنه‌ سه‌رۆکی سوپای پاسدارانی ئێران، که‌ ده‌ڵێت “ هه‌ڵبژرادنی ئێمه‌ له‌ دونیادا وێنه‌ی نه‌بوو، نه‌ك ڕێژه‌یه‌کی زۆر خه‌ڵك به‌شدارییان کرد، به‌ڵکو نه‌یاره‌کانیشمان له‌ ده‌ره‌وه‌ی ئێران هاتنه‌ پای ده‌نگدان”، ئه‌م ئه‌زموونه‌ ده‌توانێت هه‌وڵ و پێداویستی لیستی به‌ناو (گۆڕان)یش ڕوون بکاته‌وه‌، که‌ بێزاراةیکی زۆر و کۆنه‌ چه‌په‌کان بۆی که‌وتوونه‌ته‌ هه‌له‌که‌سه‌ما. ئه‌گه‌ر که‌سانیك پێییان وایه‌ ئه‌مه‌ سیناریۆ نییه‌ بۆ راکێسانی ده‌نگی ده‌نگنه‌ده‌ران، ده‌توانن وه‌ڵامی ئه‌م پرسیاره‌ بده‌نه‌وه‌: له‌ کاتێکدا ده‌وله‌ته‌کان و سه‌رمایه‌داره‌کان ئاماده‌ نین چه‌ند فلسێك بۆ موچه‌ی خه‌ڵك زیاد بکه‌ن و ئاماده‌ نین بچنه‌پای ژینگه‌ پارێزی و نه‌هێشتنی برسییه‌تی و ئایدز و نه‌خوێنده‌واری، که‌چی له‌ جیهاندا ناوه‌ندێکی تایبه‌تی بۆ هاندانی گه‌نجان بۆ به‌شداری له‌ کایه‌ی ده‌سه‌ڵات و ده‌نگدان هه‌یه‌ و ساڵانه‌ به‌ملیارد دۆلار له‌و وڵاتانه‌دا خه‌رج ده‌کات، که‌ ڕێژه‌ی به‌شداری ده‌نگده‌ران به‌گشتی و گه‌نجان به‌تایبه‌تی له‌ که‌مبووندایه‌! ئه‌مه‌ بۆچی و له‌ پێناو چی؟

دواجارا جێی خۆیه‌تی داوای وه‌ڵامی ئه‌م پرسیارانه‌ له‌ پاگه‌نده‌چییانی لیستی ڕیفۆرم بکرێت، ئایا ده‌کرێت بزانین ڕیفۆرم و ڕیفۆرمێك که‌ ئه‌وان ده‌یخوازن بۆ ئێمه‌ چی تێدایه‌؟ ده‌کرێت بزانین په‌یوه‌ندی داخوازییه‌کانی ئێمه‌ و داخوازییه‌کانی ئه‌وان له‌ ده‌سه‌لات چییه‌؟ ئه‌گه‌ر ده‌نگدان ده‌توانێت شتێك بگۆرێت، ئه‌ی نوێنه‌رانی خه‌ڵکی شه‌ڕنه‌خواز و گوزه‌رانباشی بۆ ناتوانن بڕیاری جه‌نڕاله‌کان له‌م سه‌ر تا ئه‌و سه‌ری جیهان بگۆڕن؟

به‌ کورتی، گۆڕان به‌رهه‌می هاتنه‌ مه‌یدان و خه‌بارتی ڕۆژانه‌ی بزاڤه‌ جه‌ماوه‌رییه‌کانه‌ نه‌ك خواستی سه‌په‌ێنه‌رانه‌ی باوێشکده‌رانی ناو پارله‌مان! گۆران له‌ خواره‌وه‌ڕا بۆ سه‌ره‌وه‌ ڕووده‌دات، نه‌ك له‌ بردنه‌وه‌ی لیستێکی ده‌سه‌ڵاتخواز. گۆرانێك که‌ له‌ سه‌ره‌وه‌ڕووده‌ات یا بوونی نییه‌ یا گۆرانی باری ئابووریی و رامیاریی و کۆمه‌ڵایه‌تیی کۆمه‌ڵگه‌یه‌ له‌ به‌رژه‌وه‌ندی چین و توێژه‌ ده‌سه‌ڵاتداره‌کانه‌. به‌ واتایه‌کی تر گۆران له‌ سه‌ره‌وه‌ کوده‌تای پارله‌مانییه‌ و گۆرانێك که‌ دروستی ده‌کات ناتوانێت له‌ گۆڕینی ئه‌م مشه‌خۆر و ڕامکار به‌وی تر واوه‌تر بروات.

گۆرانێك که‌ ئه‌وڕۆکه‌ خه‌ڵکی ژێرده‌سته‌ و چه‌وساوه‌ی کوردستان خوازیارییه‌تی ته‌نیا له‌سه‌ر ده‌ستی خودی تاکه‌ ئازادیوازه‌کانی کۆمه‌ڵگه‌ دێته‌ دی؛ واته‌ هه‌ڵوه‌شاندنه‌وه‌ی یاسای فره‌ژنی، دابینکردنی سه‌رپه‌نا بۆ لانه‌وازان، خزمه‌تگوزاری بۆ که‌مئه‌ندامان، گۆڕینی سیستمی په‌روه‌رده‌و فێربوون، ئاوه‌دانکردنه‌وه‌ی گونده‌کان، باشترکردنی ژیان و گوزه‌رانی ئه‌ندامانی کۆمه‌ڵگه‌، ته‌نیا له‌ هاتنه‌مه‌یدان و ڕێکخراوبوون و خه‌باتی ڕاسته‌خۆی جه‌ماوه‌ری ژنان، لانه‌وازان، که‌مئه‌ندامان، بێسه‌رپه‌رشتان، خوێندکاران، جوتیاران و گوندنشینان، کرێکاران، ماموستایان، فه‌رمانبه‌ران و به‌شه‌کانی تری کۆمه‌ڵگه‌ ڕوو ده‌دات، واته‌ گۆران له‌ خواره‌وه‌ بۆ سه‌ره‌وه‌... .

ئه‌م سه‌ردێڕه‌، وته‌ی نووسه‌ری ئه‌نارکیست (ئیما گۆڵدمان)ه.

دربارۀ گاز اشک آور و اسپری فلفل

jvadv — Thu, 25 Jun 2009 22:22:00 +0200

-> http://cnt-ait.info/article.php3?id...
گاز اشک آور حدود 15 نوع مختلف دارد که دامنۀ علائمی که ایجادمی کنند از سوزش چشم و ریزش خفیف اشک، آبریزش بینی تا دشواری تنفس، حالت تهوع و استفراغ آنی و احساس خستگی شدید و غش (collapse) متغیر است. این علائم می توانند یک دقیقه تا یک ساعت باقی بمانند. گرچه مشکلات تنفسی و سوزش و درد چشم ممکن است تا روزها شخص آسیب دیده را آزار دهد.

اسپری فلفل می تواند باعث سرخی، سوزش و تاول پوستی؛ دشواری تنفس( تنگی نفس تا احساس خفگی و در موارد نادر ایست تنفسی)، سرفه های خشک، عطسه، آبریزش شدید بینی؛ و در صورت تنفس عمیق، افزایش ناگهانی فشار خون و متعاقاب آن سردرد شدید، سکتۀ قلبی یا مغزی شود. تورم، درد و سرخ شدن چشم، التهاب، تورم و سوختن مخاط مری و در صورت استعمال زیاد اسپری، سوختن مخاط معده؛ از دیگر علائم مشاهده شده اند.

پیشگیری:

از آنجایی که پلیس های سرکوبگر، از هر دوی این مواد شیمیایی برای متفرق کردن جمعیت استفاده می کنند، هنگام شرکت در تظاهرات به این نکات پیشگیری کننده توجه داشته باشیم:

از لنز چشم. ( contact lens ) استفاده نکنیم. صورتمان را با مواد آرایشی، حتی کرم های مرطوب کننده یا هرگونه کرم گیاهی که oil based) ) است، نپوشانیم. ( مواد شیمیایی مورد بحث، می توانند در چربی حل شوند و به لایه های عمیق تر پوست نفوذ کنند و آسیب های شدیدتری را منجر شوند.) حتماً از ماسک تنفسی و در صورت امکان ماسک فیلتر دار استفاده کنیم. استفاده از پارچه هایی که بتوانند سطحی از پوست صورت را به ویژه در نواحی بینی و دهان بپوشانند، بسیار مفید است. می تون این پارچه ها یا پوست اطراف دهان و بینی را به آب لیمو یا کمی سرکه آغشته کرد. استفاده از عینک مخصوص شنا که کاملا اطراف چشم را می پوشاند، مفید است، عینک آفتابی یا اصولاً هر عینکی می تواند سدی دربرابر نشستن مواد شیمیایی بر رطوبت سطح چشم شود.

اگر در معرض این مواد قرارگرفتیم:

به پوست صورت خود دست نزنیم. چشم ها را بازنگاه داریم و مدام و محکم پلک بزنیم. به هیچ وجه چشم را نمالیم. بازوهایمان را از بدن دورنگاه داریم، آرام و عمیق نفس بکشیم و بی وقفه از محل آغشته به گاز، به هوای تازه پناه بریم. این گازها سنگین تر از هوا هستند و بیشتر نزدیک به زمین قرار می گیرند بنابراین ایستادن در ارتفاع بهتر از نشستن و خوابیدن روی زمین است.

با سرفه، بیرون انداختن آب دهان و تخلیۀ بینی، این مواد را از مخاط خود دورکنیم.

برای شستن گاز اشک آور از پوست و چشم خود، از محلول بیکربنات در آب سرد استفاده کنیم. 50 گرم بیکربنات سدیم در یک لیتر آب، یا حجم مساوی از شربت ضد اسید معده ( آلومینیوم ام. جی) و آب سرد را مخلوط کنیم و همراهمان داشته باشیم. این مخلوط را روی صورت خود بریزیم وبه هیچ وجه از دستمال یا حوله برای پخش کردن آن استفاده نکنیم. برای آسیب های چشمی می توانیم از محلول آب نمک رقیق استفاده کنیم. ( 10 گرم نمک را در یک لیتر آب حل کنیم. ) اگر آب نمک را در خانه درست می کنیم از نمک یددار استفاده نکنیم. آب نمک رقیق را در چشم خود فلاش کنیم. ابتدا سوزش و درد حس می کنیم و لی بعد از حدود دو دقیقه گاز در آب نمک حل می شود و درد و سوزش از بین می رود. با این همه، بهترین راه شستشوی چشم پلک زدن مکرر و محکم است. ( گاز اشک آور در آب خالص حل نمی شود.)

در مورد اسپری فلفل، اگر رطوبت اسپری را روی صورتمان حس می کنیم، با گذاشتن و برداشتن اسفنج آن را پاک کنیم. (کشیدن دستمال یا حوله روی پوست اسپری را پخش می کند و آسیب را گسترش می دهد. ) استفاده از صابون، شامپو یا مایع ظرف شویی می تواند به پاک کردن این اسپری از پوست کمک کند. محلول آب و صابون/ شامپو یا مایع ظرفشویی را روی صورت می ریزیم. ( اسپری فلفل در آب خالص حل نمی شود.) در موارد تحریک گلو و حلق می شود از شربت ( شربت Al.Mg استفاده کرد. ( حجمی مساوی از شربت و آب مخلوط کرده، دهان و حلق را با آن می شوییم و یا شربت را کمی در دهان نگاه داشته، سپس فرو دهیم. ) شستشوی پوست تحریک شده نیز با مخلوط آب و این شربت برای تخفیف تحریک پذیری پوست مؤثر است.

در هردو مورد بعد از استعمال این مایعات، صورت و چشم را با آب سرد فراوان می شوییم.

بعد از شستن پوست از کرم پوستی یا وازلین استفاده نکنیم تا باقی ماندۀ مواد شیمیایی را روی پوست خود نگاه نداریم.

این مواد بر اثر حرارت آتش، اکسیده و بی اثر می شوند.

فراموش نکنیم که بعد از درمان های فوری مزبور، لباس های آغشته به این مواد شیمیایی را در آوریم، ( لباس ها را از سر در نمی آوریم. ) حتما به یک مرکز درمانی مراجعه کنیم. سفارتخانه های بسیاری هستند که آمادگی کامل برای کمک به آسیب دیدگانی از این دست را دارند. اگر به دلائل امنیتی ترجیح می دهیم به بیمارستان های دولتی نرویم و از دفترچۀ بیمه استفاده نکنیم، به این سفارتخانه ها مراجعه کنیم.

به امید روزهای روشن. . .

Discurso de cierre del Acto de finalización de la Campaña Antielectoral 2009

jvadv — Thu, 25 Jun 2009 16:07:00 +0200

Discurso pronunciado por un cro. de Red Libertaria en el Acto de cierre de la Campaña Antielectoral 2009, el día 25 de junio en el Teatro Verdi.

Compañeros, compañeras,

Antes que nada, les agradezco por darme la posibilidad de dirigirles unas breves palabras.. en un teatro plebeyo como es el Teatro Verdi, en un barrio que es muy especial para los anarquistas como es la república libre de La Boca…

Una de las cosas más lindas del anarquismo, de nuestro movimiento, es su anti-personalismo… hoy puedo hablarles porque los compañeros me han honrado con esta tarea, pero en otros actos serán otros compañeros a los que escuchemos… y todos podremos tener a nuestro turno y si lo deseamos, esta función de voceros… porque no somos más que eso… voceros de ideas que hacemos propias pero que no inventamos nosotros, ni inventaron Bakunin ni Malatesta ni ningún otro revolucionario del siglo XIX, sino que las inventó el pueblo en su lucha, en la lucha de clases… Bakunin, Malatesta, Fabbri, Berneri, y tantos otros, vivieron y lucharon por el pueblo, codo a codo con los trabajadores en la primera internacional, contra el fascismo en Italia y junto a los trabajadores españoles en la revolución que hicieron en el año 36… pero no inventaron nada.. sistematizaron, dieron forma al sentimiento… al anarquismo que surgía imparable de las masas levantadas, le dieron coherencia y lo transmitieron, a través de años a otras generaciones de trabajadores… Y hoy estamos nosotros, anarquistas, trabajadores, vecinos, estudiantes… retomando ese sentimiento, esas ideas e intentando que prenda entre las masas e inunde los corazones proletarios… y para eso tomamos como excusa este asunto de las elecciones burguesas…

Estoy realmente emocionado por ver a tantos compañeros y compañeras congregándose hoy en rechazo a la mentira electoral… tanta juventud consciente, algunos que por su edad, no pueden participar de las elecciones burguesas… no pueden hacer uso de este "derecho obligatorio" - un concepto bastante curioso, un derecho que es a su vez un deber… pero aún así y todo están acá poniéndole el cuerpo y participando…

No vengo a decirles porque no hay que votar… a esta altura del partido, quienes nos reunimos hoy lo tenemos más que claro… ya otros compañeros han hablado de eso y no quiero ser redundante… vengo a hablarles de propuestas, de qué hacer… porque da lo mismo, exactamente lo mismo, votar o no votar si después nos vamos a quedar en nuestras casas sin hacer nada, sin participar de un movimiento político, del movimiento anarquista y aportar según nuestras posibilidades, mucho o poco, no importa, a la lucha de los pueblos…

¿Qué significa decir no a la mentira electoral? No es solamente no votar o anular el voto… eso es lo de menos, es la anécdota… decir no a la farsa electoral es escupirle en la cara a toda la burguesía y sus representantes… es impugnar el sistema en su conjunto; es resistirse a ser gobernando, con todo lo que sabemos que esto implica… en palabras del compañero Proudhon:

"Ser gobernado es ser observado, inspeccionado, espiado, dirigido, sometido a la ley, regulado, escriturado, adoctrinado, sermoneado, verificado, estimado, clasificado según tamaño, censurado y ordenado por seres que no poseen los títulos, el conocimiento ni las virtudes apropiadas para ello.

Es, bajo el pretexto de la utilidad pública y en el nombre del interés general, ser puesto bajo contribución, engrillado, esquilado, estafado, monopolizado, desarraigado, agotado, embromado y robado para, a la más ligera resistencia, a la primera palabra de queja, ser reprimido, multado, difamado, fastidiado, puesto bajo precio, abatido, vencido, desarmado, restringido, encarcelado, tiroteado, maltratado, juzgado, condenado, desterrado, sacrificado, vendido, traicionado, y, para colmo de males, ridiculizado, burlado, ultrajado y deshonrado."

El sistema intenta cooptarnos, hacernos creer que participamos, por medio de esta mentira que son las elecciones y la delegación, nosotros decimos: ¡NO! No queremos delegar poder en nadie, no queremos elegir representantes… no vamos a votar ninguno de tus candidatos… y tampoco vamos a votar candidatos de izquierda… porque la solución para los problemas del pueblo no está en las urnas, sino en las calles, en la revolución social…

¡¡¡Pero compañeros!!! ¡¡Hay que ser consecuentes con esto del no-voto!! Hay que se consecuentes… aquel que no va a votar o anula su voto; está eligiendo luchar… y hay que estar a la altura de esa elección: luchar significa organizarse, significa conocer la causa y dedicarle tiempo, a la causa del pueblo trabajador… Si no queremos que nadie nos represente, si no queremos delegar poder, comencemos no participando de las elecciones, está bien… pero comencemos también a organizarnos por nuestra cuenta y junto a nuestros compañeros, comencemos a luchar por nuestros derechos y ahí estaremos ejerciendo el poder del que quieren expropiarnos con las elecciones y ese capítulo maldito de la constitución que dice que el pueblo no delibera ni decide sino a través de sus representantes…

¡Que las urnas sean su trinchera y los lugares de trabajo la nuestra!

Nosotros hacemos una tarea propagandística porque creemos que es importante que entre toda esta porquería de propaganda electoral, donde los candidatos dicen las mentiras más grandes sobre los temas más importantes, como son el trabajo, la educación, la salud de nuestro pueblo… creemos que en medio de toda esta farsa horrenda es importante decir: ¡Basta! Este sistema no va más y no se va a arreglar cambiando una figurita por otra… hay que combatir al capitalismo y al estado...

Les voy a contar lo que para mí significa el capitalismo y el estado en esta fecha: en pocas horas se cumplirá un nuevo aniversario de la masacre del Puente Pueyrredón… un nuevo aniversario, el séptimo, de la muerte de dos compañeros que cayeron combatiendo al estado y al capital… el 26 de junio de 2002, tuvo lugar una jornada impresionante de lucha del movimiento social más dinámico y combativo de ese entonces, el de los trabajadores desocupados… los piqueteros…

El plan de lucha incluía el corte de todos los accesos a la Capital Federal… en ese momento estaba de presidente Duhalde, el mismo que llevaría a Kirchner al poder y que ahora está bancando al ladrón de De Narváez… ese mismo Duhalde se propuso, la burguesía le encargó en realidad, cerrar con el ciclo de luchas que se abre en el 97 y que tiene su punto culminante en diciembre de 2001.

Para cerrar el proceso de luchas y organización popular que se había acelerado desde diciembre de 2001, y que trajo las asambleas populares, las fábricas ocupadas y puestas a producir bajo control obrero… todo un movimiento que gritaba "que se vayan todos", lo mismo que pensamos los anarquistas.. nosotros agregamos que no se van a ir solos, que hay que echarlos, y que para eso es necesario la organización IN-DE-PEN-DIEN-TE de los trabajadores, cosa que faltaba en 2001 y que falta todavía hoy…

Aquel 26 de junio pudimos ver algo que hasta el día de hoy nos conmueve: la imagen de Darío socorriendo a Maxi, obligando a sus compañeros a retirarse, quedándose hasta el último segundo aguantando a su compañero, hasta el último segundo literal; esa imagen es una de esas cosas que nos hacen pensar que no todo está perdido, que aún se puede, que todavía no ganaron, que queda mucho por jugar. Darío era la imagen misma de ese sentimiento, de esas ganas de no rendirse y de seguir adelante. Darío era la expresión misma de nuestros ideales: la solidaridad, la firmeza, el amor, el compromiso, la valentía, la entrega.

La lucha por la libertad.

Ese Darío piquetero que era símbolo de dignidad, símbolo de esperanza y de cambio para los de abajo. Ese Darío revolucionario, organizador, agitador y subversivo, ese Darío que era un auténtico cuadro popular. Ese Darío al que nosotros, anarquistas, no podemos dejar de reivindicar, del que nosotros no podemos dejar de aprender, por el que no vamos a dejar de luchar. Ese Darío compañero, que vertió su sangre en la Estación de Avellaneda, con la generosidad que lo caracterizaba. Ese Darío que es un ejemplo para la clase, para los luchadores, y por supuesto, para los anarquistas.

Ese Darío que entregó su vida por Maxi, aquel otro luchador popular de Guernica, que a poco de ingresar a su movimiento ya se lo podía ver en la primera fila. Aquel Maxi al que se lo pudo ver ese mismo 26 repartiendo piedra a los represores uniformados. Aquel Maxi artista, quien ha retratado más de una vez con sus cuadros y dibujos la lucha piquetera y popular. Aquel Maxi anarquista, que visitaba otro de los locales de nuestro movimiento libertario, allá en la Calle Brasil, Constitución, cuando se hacían los talleres de poesía en el 2001. Aquel Maxi que no dejó de pelear, hasta el último segundo.

Darío y Maxi hoy ya no están, pero de alguna manera, sí están. Están en cada uno de nosotros y nosotras, en cada acto de dignidad y coraje, cada vez que nos rebelamos frente a alguna injusticia, cada vez que nos ponemos de pie y le decimos ¡No! al que nos quiere pisar la cabeza. Darío y Maxi viven cada vez que nosotros levantamos la mirada, con cada gesto de entrega y cada acto de compromiso revolucionario.

A siete años de aquella jornada no podemos dejar de hacer un homenaje a estos compañeros y a ese movimiento grandioso que con palos y con gomeras hizo temblar al poder, armado hasta los dientes…

Y lejos de amedrentarnos, el ejemplo de Darío y Maxi deben darnos fuerza… tenemos que mirarnos en el espejo de su militancia, así como tenemos que vernos también reflejados en las vidas truncadas por el sistema de otros dos compañeros, Sacco y Vanzetti… dos italianos que fueron presos en Estados Unidos, en 1920 y asesinados por el estado en agosto de 1927… por el único delito de ser extranjeros y anarquistas…

Traje para leerles un fragmento de una carta de Sacco a su hijo Dante para que veamos la dimensión humana de la tragedia: "Recuerda, también esto, hijo mío. No olvides jamás, Dante, cuantas veces seas feliz en la vida, de no ser egoísta; comparte siempre tu dicha con los más infelices, más pobres y más débiles que tu, y no seas sordo nunca hacia quienes reclaman socorro.

Ayuda a los perseguidos y a las víctimas, porque ellos serán tus mejores amigos; ellos son los compañeros que luchan y caen como tu padre y Bartolomeo, que lucharon y hoy caen por haber reclamado felicidad y libertad para todos las pobres y harapientas muchedumbres del trabajo.

En esta lucha por la vida hallaras alegría y satisfacción y serás amado por tus semejantes.

Podrán muy bien crucificar nuestros cuerpos, como ya lo hacen desde hace siete años, pero no podrán destruir jamás nuestras ideas, que permanecerán aun más bellas para las generaciones futuras."

Y con todo, les digo compañeros, no hay que tener miedo… Como dijo Vanzetti, en una carta a nuestro pueblo dijo: "Compañeros: amigos, Pueblo de la Argentina, que ninguno de vosotros se desaliente, que ninguno vacile, que ninguno pierda el ánimo, cuando os llegue la triste nueva de nuestra muerte; que ella no os espante."

¡Miedo tienen la burguesía y los gobernantes! porque saben que están sentados en una bomba de tiempo… la historia de la lucha de clases es la historia de cómo los hombres y mujeres comunes y corrientes, adquieren ideas y luchan contra el sistema… y eso es lo que nosotros proponemos… que nos organicemos y participemos de la lucha de la historia: la lucha para que la humanidad tome las riendas de su destino y se sacuda del yugo de explotadores y gobernantes de toda clase…

La lucha que comenzó con Espartaco, o con el campesino chino que 2700 años antes de cristo recitaba: "El surco que labro me da de comer, El pozo que cavo me da de beber, Trabajo, sudo, vivo con honor. ¡y que me importa el emperador!"

Algunos dicen que el poema seguía con un… ¡Viva la anarquía!

Compañeros, compañeros… Darío y Maxi, Sacco y Vanzetti, Carlos Fuentealba y tanto otros viven en nuestra lucha. Y por esa razón, nosotras y nosotros NO VAMOS A ABANDONAR LA LUCHA, ni ahora, ni después. Vamos a luchar hasta que no haya un solo desocupado o desocupada. Vamos a luchar hasta que las condiciones de trabajo hayan cambiado radicalmente, hasta que no haya más explotación, hasta que trabajar sea otra cosa. Vamos a luchar hasta que no haya un solo niño durmiendo en la calle, hasta que no haya una sola mujer o un solo hombre humillado. Hasta que no haya más capitalismo, ni estado, ni autoridad de ningún tipo.

Porque ninguna muerte es en vano. Porque amamos demasiado la vida como para dejarnos vencer. Porque queremos que nuestros hijos hereden un jardín y no este basural.

Porque, muertos y todo, seguiremos luchando. Porque las ideas subsisten a la metralla y a los perdigones. Porque se puede torturar nuestros cuerpos pero no doblegar nuestras almas. Porque ser libres es una necesidad que llevamos desde el vientre. Porque no nos conformamos con esta mentira. Porque sabemos que hay algo más. Porque queremos justicia, trabajo, dignidad y cambio social. Porque queremos libertad, igualdad y fraternidad. Por que creemos y no nos resignamos a dejar de soñar.

Debemos seguir la lucha de Darío y Maxi, hasta las últimas consecuencias, hasta el final. Volver a las calles, volver a los cortes, volver a las luchas. Seamos muchos, pocos o poquitos. Esa es la única manera de honrar a nuestros cumpas caídos. Esto es ser consecuentes con nuestra decisión de no votar… es decir, nuestra decisión de organizarnos y presentar batalla...

NO VINIMOS A LLEVAR, SINO A TRAER… no somos ni próceres, ni notables ni triunfadores… somos el hermano que llega a ayudar en lo que puede a todos los que trabajan por nuestra revolución… no más queremos, cada vez que vamos y vamos y vamos…

Peleamos por todo, los enemigos del hombre pelean por que no logremos nada… pero el pueblo quiere todo, la anarquía es todo. Anarquistas… ¡a por todo!

Nosotros que pensamos que el primer juez nos trajo el primer crimen… queremos que se acaben los jueces y los crímenes. Queremos que se acabe el capitalismo, el estado y todo tipo de opresión!

Salgamos hoy con una convicción compañeros: si nos quieren de rodillas… van a tener que cortarnos las piernas!!!!

Maximiliano Kosteki y Darío Santillán, ¡presentes!

Carlos Fuentealba, ¡presente!

Compañeros Sacco y Vanzetti, ¡presentes!

Mártires de Chicago, ¡presentes!

¡Ahora y siempre!

Toque Anti-Electoral

jvadv — Tue, 23 Jun 2009 21:56:00 +0200

-> http://revueltaverde.entodaspartes....

En estas elecciones… ¿A quién le darás la labor de robarde, de humillarte, de mandarte?

Por si antes de que llegaran al poder te creíste la del “cambio”… Porque no existe político que se preocupe por otra cosa que no sean sus vacaciones y sus cuentas bancarias. Porque nunca hubo un gobierno de izquierda…

¡Y PORQUE TAMPOCO LO QUEREMOS…!

Porque el hecho de que nos quieran hacer pensar que la ausencia de gobierno es una utopía, no nos va a convertir en sus cómplices sufragistas… Porque nos consideramos lo suficientemente inteligentes como para derivar nuestras decisiones a aparatos autoritarios y burócratas; bolches, fachos, fachos de izquierda y quien sea…

¡CONTRA TODA AUTORIDAD…!

Si vas a votar, sos cómplice de sus robos, mentiras, barbarie, represión, políticas económicas de hambre y precariedad…

No te olvides de BOTNIA, ni de las tropas uruguayas en HAITÍ, ni de los presos por protestar contra BUSH, ni de los procesados por DISTURBIOS en el parlamento, cuando esa clase llamada “política”, varias veces se agarran a piñazos frente a cámaras y de eso no dicen nada…

Vamos arriba… Lo único que cambió fue el clima…

Tocan: Avitación 101, Maltchiques e Isla Tortuga… Este Domingo 28, en el Parque Bellán, a las 14 hs. Agraciada, esq. Cárlos María Ramirez.

A TEHERAN COMME A PARIS : CONTRE L’ILLEGITIMITE DU POUVOIR, REVOLUTION SOCIALE !

jvadv — Mon, 22 Jun 2009 22:06:00 +0200

-> http://cnt-ait.info/article.php3?id...
L’idéologie dominante, celle du Pouvoir, nous assène que la démocratie électorale serait la plus haute expression de la souveraineté populaire, que les élections donnerait au Pouvoir sa légitimité.

Pourtant, les Iraniens viennent de faire éclater ce mensonge. Ces élections, comme toutes les élections, ne sont qu’une farce. Les élections ne sont acceptables pour le Pouvoir que quand elles vont dans ses intérêts. Le peuple peut donner sa voix tant qu’il dit ce que le Pouvoir a envie d’entendre. Quand ce n’est plus le cas, le Pouvoir utilise tous les moyens à sa disposition, toutes les fraudes et les subterfuges, pour garder sa position dominante. Les élections ne sont qu’un alibi pour le Pouvoir. En Iran, c’est un résultat proclamé à l’opposé de la réalité. En Europe depuis 2005, ce sont des élections réorganisées jusqu’à ce que les résultats aux référendum soient conformes aux attentes du Pouvoir (quant il ne fait pas passer directement ses projets sans caution électorale ...).

La population iranienne, jeunes et moins jeunes, a laissé éclaté sa colère devant ce mensonge flagrant du Pouvoir, qui apparaît ainsi dans sa vérité toute crue. Ce qui se passe à Téhéran dépasse la question des élections. Tout le monde sait que l’élection de tel ou tel politicien ne changera rien de fondamental. Car tous les hommes politiques - sans exception - font partie du Pouvoir, même s’ils en représentent des formes d’expression différente. Mais sur le fond, ils sont tous d’accord : pour eux les privilèges et la vie paisible, pour le peuple, le travail dur, le chômage, la misère et la répression policière.

Le Pouvoir ne tient sa légitimité que dans notre soumission passive à sa dictature sur les esprits. Dire non, se libérer de l’emprise psychologique du discours dominant, ne plus avoir peur et se révolter contre cette soumission, sont les premier pas vers une rupture émancipatrice, révolutionnaire. En ce sens, ceux des Iraniens qui se sont insurgés, et qui n’attendent rien non plus de la marionnette « d’opposition », nous montrent le chemin, celui de la rue.

En Europe, les résultats électoraux des dernières élections européennes démontrent bien que le Pouvoir n’y est pas plus légitime qu’en Iran : avec 60% d’abstention, les partis politiques - toutes tendances confondues - ne représentent qu’eux même. Le Pouvoir n’a ici non plus aucune légitimité. Ces parasites nous volent nos vies. Seule une rupture avec ce système nous permettra de retrouver notre liberté et notre autonomie.

Ne comptons que sur nous même ! Ayons confiance dans nos propres forces : nous sommes tout, nous produisons tout, sans nous le système s’écroule !

En solidarité avec les insurgés Iraniens,

Liberté pour toutes les personnes arrêtées !

Pour en en finir une fois pour toute avec la dictature du Pouvoir assassin,

A TEHERAN COMME A PARIS :

CONTRE L’ILLEGITIMITE DU POUVOIR,

REVOLUTION SOCIALE, COMMUNISTE ET LIBERTAIRE !

CNT-AIT (Association Internationale des Travailleurs)

108 rue Damrémont

75018 PARIS

contact@cnt-ait.info

Desde el PODER POPULAR, hacia La AUTOGESTIÓN SOCIAL.

jvadv — Fri, 12 Jun 2009 21:01:00 +0200

-> http://corrienteaccionlibertaria.bl...
>“Los anarquistas deberían entrar en todos los campos que susciten contradicciones en el capitalismo y ahí hacer que funcionen de la forma ‘mas libertaria posible’. E. Malatesta

Si consideramos que el anarquismo en su teoría y práctica, rechaza todo tipo de autoritarismo y que tiene como fin una sociedad de seres humanos libres e iguales, se hace necesario referirse a como los libertarios deberíamos entender el tema del Poder. Se suele ver la relación entre anarquismo y poder de forma antagónica y contradictoria, ya que se asocia la idea de poder a la de dominación y restricción de la libertad individual y colectiva. ¿Pero es el poder necesariamente sinónimo de imposición autoritaria?

Realmente pensamos que no. El poder no puede ser concebido como un objeto o como una cosa abstracta, es ante todo un conjunto de relaciones que se enmarcan dentro de una sociedad dividida en dos clases antagónicas. Por ende las relaciones de poder no se pueden entender por fuera de la lucha de clases. Es por esto que diferenciamos dos formas de poder. El primero es el poder autoritario, el cual es de pocos y es entendido como un poder sobre algo y por ende esta estrechamente ligado a la dominación. Sin lugar a dudas la estructura misma del capitalismo ha hecho que dentro de la sociedad existan diferentes intereses de clase en conflicto, ya que tanto el poder político, como el económico están en manos de una sola clase, en detrimento de otra mayoritaria. El apropiamiento por parte de la burguesía de la riqueza social, ha generado por motivos obvios una situación constante de desigualdad, la cual ha sido mantenida históricamente a través de un poder autoritario que se impone sobre los intereses del pueblo. Este poder administrado principalmente por el Estado, busca la centralización del poder político para proteger los privilegios, ejerciendo fundamentalmente la dominación y la violencia sobre las masas. De esta forma se ha constituido un poder alejado de los intereses del conjunto de la población. El segundo tipo de poder, tiene que ver con el poder hacer, con el poder construir. Esta relación de poder se ejerce de forma colectiva y horizontal, y nace y se construye desde abajo. Se apunta a la destrucción de la ideología y la cultura dominante, y al mismo tiempo, a un proceso de construcción de nuevos imaginarios políticos y sociales, fomentando las capacidades organizativas en el campo popular. A partir de este análisis, si es que el anarquismo busca la destrucción del Estado y el capital, ¿no seria necesaria la construcción de un poder emanado desde la clase explotada y oprimida, que se oponga al poder concreto con que nos dominan los poderosos?

¿Tomar o construir el poder?

Este debate también ha estado inserto históricamente dentro del campo popular, y tiene que ver con el problema de la centralización del poder, lo que se arrastra desde el surgimiento del pensamiento socialista. (Siglo XIX). Por un lado las corrientes autoritarias, predominantes en la historia, buscan la centralización del poder en el Estado, monopolizando todo en la relación partido-Estado. Conceptos como el de dictadura del proletariado, han servido para que reducidos grupos de sujetos, representando y utilizando los intereses del proletariado, tomaran el poder del Estado, transformándose en una nueva clase dirigente, titulares del poder estatal, en donde todos los mecanismos de expresión y decisión son controlados por esta elite. Para las corrientes anti-autoritarias o libertarias, el éxito de un proceso revolucionario depende de la capacidad de generar la sociabilización del poder en todos sus ámbitos, en donde prevalezca el protagonismo de las organizaciones populares, sobrepasando todo intento de generación de cúpulas de decisión. De esta forma prima la lógica de la construcción de poder, el cual surge desde abajo para oponerse a todo intento de centralismo y de burocratización. Como libertarios nuestros esfuerzos deben apuntar al fortalecimiento de este proceso, teniendo como propósito disputarle los niveles de influencia al poder autoritario, posicionando cada vez más fuerte el poder construido desde abajo. Esta construcción debe entenderse como un proceso de lucha, formación de conciencia, constitución de actores-sujetos, acumulación y consolidación de nuestras experiencias organizativas, ya que la importancia es que este poder se pueda ejercer desde los sectores populares como una forma de avanzar en el camino de la búsqueda del bienestar y la libertad, manteniendo nuestra independencia de clase. Por este motivo este poder es popular, ya que tiene estrecha relación con una herencia histórica y cultural de resistencia a la dominación de los de arriba. Es por esto que nuestra propuesta es la construcción de poder popular con autonomía de clase, generando una distancia con otras ideas de poder popular que se han dado en el campo popular. Se puede utilizar el caso de la unidad popular en Chile en los 70 para ejemplificar esta diferenciación. Para los partidos de izquierda que conformaban la Unidad Popular, poder popular era sinónimo de bases de apoyo al Gobierno, pues no concebían un proceso por fuera del Gobierno, ni contra el Estado burgués. Por otro lado, para sectores de base, y para el mirismo, poder popular quería decir la organización directa del pueblo, en oposición del Estado y el Poder Burgués. Sin embargo dentro de este ámbito también podemos hacer una diferenciación, pues el MIR solo le asignaba un rol al poder popular en la lucha contra el Estado, para luego desecharlo cuando el partido de vanguardia conquistara el poder. Ahora, para sectores de base ligados a experiencias de construcción popular en Comandos Comunales y Cordones Industriales, el objetivo era potenciar estas instancias para que se constituyeran como pilares de la futura sociedad. Sin duda esta ultima interpretación del poder popular, es la que es necesaria rescatar ya que se aspiraba de forma intuitiva a que el pueblo se hiciera cargo directamente de sus propios asuntos, de apropiarse de sus propias vidas. Es importante rescatar las prácticas políticas que acompañan esta experiencia como una forma de afrontar los desafíos del presente. Esto nos lleva a preguntarnos como hubiera sido este proceso si hubiera existido un anarquismo social y organizado, que se hubiera propuesto fortalecer estas organizaciones populares en contra de las aspiraciones autoritarias.1 Si el anarquismo tiene como objetivo la sociabilización del poder, y si al mismo tiempo busca fortalecer las organizaciones populares, cual seria el problema de que el anarquismo organizado buscara la construcción de poder popular. Como libertarios tenemos la misión de generar, fortalecer o potenciar el ejercicio del poder popular en los distintos sectores en donde estemos insertos. De ahí la importancia de buscar y construir caminos y formas que permitan y desarrollen el protagonismo de las bases. Estos principios metodológicos se deben tener en cuenta en nuestras prácticas políticas las cuales deben alejarse del mesianismo, recordemos que nuestro rol no es emancipar al pueblo, si no que el pueblo se emancipe, en este sentido debemos ser elementos mediadores que permitan que el nuevo modo de vida social surja de las profundidades de las organizaciones del pueblo. Los anarquistas dentro de las organizaciones populares (comités de lucha, sindicatos, juntas de vecinos, centros culturales, clubes deportivos, federaciones estudiantiles, entre otras) deben luchar para que estos mantengan su independencia y el libre pensamiento de sus integrantes, con la única condición de que estas mantengan la solidaridad al momento de enfrentar sus problemáticas. Se debe impedir que estas organizaciones sirvan de instrumentos para la politiquería y los fines electorales de los partidos autoritarios, difundiendo y practicando siempre la autonomía, la democracia directa, la libre iniciativa y la acción directa. La idea es que la gente que se motiva por participar en una organización aprenda a participar directamente en la vida de esta y a no tener la necesidad de jefes o dirigentes permanentes. Los resultados de este proceso podrán verse solo en momentos de ruptura, en donde comprobaremos si estas organizaciones logran ser la base de la nueva sociedad pasando por encima de la acción del Estado, siendo innecesaria la permanencia de este. Solo en este momento podremos afirmar que el proceso de construcción de poder popular fue exitoso. Es por esta razón que solo en la medida en que el poder popular logre sobrepasar y dejar sin legitimidad al poder autoritario, podemos enfrentarnos al inicio de la autogestión social. En este sentido la autogestión no es posible dentro de una sociedad capitalista, ya que esta requiere la expropiación de la burguesía y su eliminación como clase. Como dijimos anteriormente el poder popular es clave en el proceso que logre acabar con las actuales relaciones de propiedad y gestión que son impuestas a través del poder autoritario. Por esta razón el poder popular se constituye como el principal medio para llegar a la autogestión. Al existir este en plenitud podemos empezar a gestionar la producción, la distribución, los servicios, etc. y solo aquí podemos hablar de una sociedad libertaria. La Autogestión no implica sólo una cuestión táctica, una cuestión de medios, es ante todo, una cuestión de fines, es nuestro objetivo como revolucionarios. Promover dentro de los explotados, a que estos se hagan cargo de sus asuntos y den dirección colectiva a sus experiencias, es una de las tareas actuales que como movimiento debemos fortalecer. Las bases de la nueva sociedad deben desarrollarse en el cascarón de la vieja, es por esto que desde la construcción cotidiana configuramos la sociedad a la cual queremos aspirar En definitiva sin poder popular no puede haber autogestión, es por esto que los anarquistas no podemos desentendernos del tema del poder, es mas, debemos abocarnos con todos nuestros esfuerzos a construirlo a diario porque es la base del futuro libertario que todos buscamos.

¡¡LUCHAR, CREAR, PODER POPULAR. CONTRA EL ESTADO Y EL CAPITAL!!

1 Al respecto Jose Gutierrez Danton en su articulo El Anarco-comunismo, fundamentos teóricos y prácticos, plantea la falta de una alternativa anarco-comunista clara durante la Unidad Popular, lo cual hubiera ayudado a que ésta última interpretación del poder popular se hubiera desarrollado, enriquecida por el acerbo teórico y práctico de las luchas y de la trayectoria del Anarquismo.

El 7 de junio: ¡Abstención Activa!

jvadv — Sat, 06 Jun 2009 12:57:00 +0200

-> http://cnt.es/node/1213
Una vez más la CNT ha salido a manifestar su oposición al circo electoral. Hemos pegado carteles abstencionistas en las inmediaciones de algunos colegios electorales y se han hecho acciones de otro tipo, siempre con la intención de reivindicar que la lucha está en la calle y en los tajos, y que los parlamentos no son sino espacios donde se da cabida al privilegio y la delegación. Los anarcosindicalistas, como trabajadores, nos oponemos a que nadie hable por nosotros, a que nadie nos gobierne, porque desconfiamos de los partidos políticos y de la clase política en general y porque sabemos que el pueblo se puede gobernar solo a través de asambleas en los tajos y en las ciudades. Nosotros lo demostramos cada día con la vida asamblearia de nuestras secciones y sindicatos, donde todo el mundo tiene voz y nadie tiene el privilegio de cobrar por ejecutar las decisiones de la mayoría.

Hoy en día los anarcosindicalistas rechazamos esta falsa democracia y renunciamos al mercadeo del capitalismo, que ofrece sillones desde la extrema-derecha a la extrema-izquierda y que permite que los políticos, sean del partido que sean, se puedan llevar su bocado, expoliando nuestros bolsillos.

Pero la CNT, que no se equivoque nadie, no es apolílitica. Nuestras ideas son antipolíticas y de clase, queremos una sociedad nueva que ponga la riqueza al servicio del pueblo, que impida la generación de privilegios de toda tipo y que sea libertaria en lo político, es decir, que la gente tome decisiones por sí misma a través de las asambleas y la federación de las mismas. Por eso perseguimos el Comunismo Libertario, la Anarquía.

Hoy como ayer, miles de anarquistas en todo el mundo (Grecia, España, Chile, Italia, EE.UU. y en todo el mundo en general) reclamamos el derecho a decidir por nosotras y nosotros mismos, a que los políticos se queden en paro y a que el Estado, que es el que asegura los privilegios de los de siempre, se convierta en cenizas.

Llevamos un mundo nuevo en nuestros corazones y ese mundo está creciendo! Con el anarcosindicalismo: a por la Anarquía!

CNT de Jaén

La realidad carcelaria estuvo presente en el mitin del PSOE en Valladolid

jvadv — Fri, 05 Jun 2009 13:03:00 +0200

-> http://cnt.es/node/1208
Ayer tarde, durante el mitin del PSOE en Valladolid en plena campaña electoral, no sólo hubo palabras huecas acerca de la crisis, al menos no en el interior del pabellón Huerta del Rey donde tuvo lugar el acto. Por suerte a la salida del recinto se encontraba la CNT con su propia campaña.

Una campaña atípica para estas fechas puesto que no se trata de ofrecer promesas ni lanzar campanas al vuelo sino de mostrar un tema invisible en nuestra sociedad como es la condición de los presos en las cárceles del Estado.

Esta campaña viene a colación de la situación de nuestro compañero Amadeu Casellas Ramón, preso desde hace más de 23 años por cometer, en su mayoría, delitos contra la propiedad. En la década de los 70 se le conocía como el Robin Hood español por realizar atracos a entidades bancarias y destinar parte del dinero a familias desfavorecidas y a las luchas sociales de la época. Hablar de Amadeu es hablar de otros muchos presos que se encuentran en una situación similar, la de verse entre rejas durante décadas. Así son los casos de otros presos como Manuel Pinteño, Joaquín Garcés o Antonio Porto. Para muchos, se trata de una clara situación de cadena perpetua encubierta. Y en esto, el gobierno del PSOE tiene mucho que decir, o mejor dicho que ocultar... De esta forma, con el piquete informativo de esta tarde, creemos que es necesario plantarnos y mostrar a los habitantes de esta ciudad cual es la verdadera cara de los que nos gobiernan, esos que se llenan la boca de hablarnos de libertades y derechos ciudadanos pero que poco tiene que ver con la realidad.

La situación del compañero Amadeu es muy crítica. Tras vivir varias huelgas de hambre durante su larga estancia en la cárcel, en la actualidad se encuentra con una nueva huelga de hambre desde el pasado 25 de mayo, habiendo abandonado el 1 de junio la huelga de sed por problemas de salud. Esta medida de presión tan contundente se debe a que el compañero viene exigiendo desde hace meses que se solucione su injusta situación y que se cumplan los acuerdos a los que en su momento se llegó con las autoridades penitenciarias tras una de sus últimas protestas. El cumplió su parte del trato tras abandonar la huelga de hambre, mientras que todavía permanece a la espera del cumplimiento de la otra parte, y ya van más de 7 meses de espera, no sólo eso sino que se están agudizando las medidas represivas como la incomunicación por señalar con el dedo a los responsables de su situación. Por todo esto, la CNT se está movilizando a nivel nacional para conseguir la justa liberación del compañero.

Del acto de esta tarde, cabe destacar la chulería final de la unidad de antidisturbios para intentar intimidarnos de alguna manera en nuestra realización de nuestros derechos más elementales. Aún así nos fuimos contentos, ya que consideramos cumplido nuestro objetivo de hacer notar nuestra presencia a los peces gordos del "socialismo" del siglo XXI.

Desde la CNT de Valladolid seguiremos con nuestras acciones en la ciudad destinadas a dar a conocer la urgente situación de nuestro compañero a la mayor cantidad de gente posible.

Secretaría de Prensa y Comunicación

Noticia relacionada:

Desde el otro lado del muro. Comunicado de Amadeu Casellas sobre las mafias carcelarias

CNT de Valladolid

Por la abstención activa en las elecciones europeas y en los tajos

jvadv — Wed, 03 Jun 2009 17:16:00 +0200

-> http://cnt.es/node/1204
De nuevo las urnas se muestran ante nosotres majestuosas, dispuestas a recibir nuestros democráticos votos, preparadas para soportar el peso de las ilusiones de las personas que, aún a día de hoy, creen en la justicia de la política y del voto, como modo de mejorar sus vidas.

Como anarcosindicalistas nos oponemos a cualquier tipo de votación que tenga como objeto delegar todas las decisiones que nos afecten en otras personas, que ajenas a los problemas que nos inquietan, harán lo posible por solucionar sus existencias de por vida, y no las de la gente que piensa que votando a tal o cuál partido, verán solventados los males que les afligen.

Los políticos de turno, las empresas que están detrás de sus decisiones y las fuerzas de seguridad y protección de los privilegios de los Estados, son los únicos interesados en que estas elecciones triunfen. La única forma de éxito de estas dictaduras encubiertas es el voto masivo, que legitime una vez más sus puestos de poder. Por eso pedimos reflexión a la población, con respecto a lo que supone decidir si queremos dejar en manos de especuladores y burócratas, traidores de sus propias palabras de justicia y paz, la solución a nuestros problemas, o si queremos hacer frente a los males del mundo entre nosotres, desde la igualdad real y la horizontalidad de las asambleas.

La única paz que van a traer empresarios, políticos y sindicalistas oficiales, es la paz social, que supondrá un nuevo atraso en los derechos que a les trabajadores nos ha costado la sangre de tantos y tantas compañeras. Supondrá además que los empresarios ganen terreno, y se afiancen en sus posiciones de flexibilidad laboral, despido libre e indemnizaciones mínimas, con tal de lograr el rendimiento económico (para ellos) que con tanta ansia persiguen. Por ello nos abstenemos también del voto en las elecciones sindicales, y apostamos por la creación de secciones sindicales de CNT-AIT en los tajos, como modelo para enfrentarnos a la patronal y sus abusos sobre les trabajadores.

Por el anarcosindicalismo, contra la patronal y los gobiernos, tanto europeos como mundiales, abstención activa.

Sindicato de Oficios Varios de CNT-AIT Salamanca

Relacionado: ::: MANUAL DE OBJECIÓN ELECTORAL :::

¡NO A LA MENTIRA ELECTORAL! ¡ORGANIZACIÓN Y LUCHA POR EL SOCIALISMO Y LA LIBERTAD!

jvadv — Tue, 02 Jun 2009 13:59:00 +0200

-> http://www.redlibertaria.com.ar/
Tenemos frente a nosotros un nuevo año electoral. Otra vez los aparatos de propaganda y (des)información de los partidos y alianzas, coparán radios, diarios y programas de TV.

El gobierno logró adelantar las elecciones para el 28 de junio, y así evitar una derrota de grandes proporciones. Las consecuencias de la crisis se están empezando a sentir, y las medidas de ajuste que el mismo debe tomar serán impopulares.

Por más que se peleen, la mayoría de los candidatos están de acuerdo en lo más "importante": que seremos los trabajadores los únicos que continuaremos soportando sobre nuestras espaldas el peso de la crisis, con desocupación y pobreza, y quien se resista le caerán con el aparato represivo del Estado, e incluso con patotas, como ya se vio en distintos conflictos, defendiendo los intereses patronales.

En esto De Narváez, Macri, Kirchner y Carrió acuerdan. Detrás de las noticias y los debates sobre la inseguridad, se prepara una serie de medidas que señalan a los pobres y que se vuelven contra todos aquellos que se manifiestan contra el gobierno y los patrones de turno. Dicen que no hay plata para salud, educación y planes sociales, pero sí hay millones para fortalecer a las fuerzas de seguridad y los sistemas de vigilancia callejera.

La izquierda electoralista se disciplinará, subordinando su política de "masas" a la lucha electoral. De esto modo, lo único que logran es confundir, dividir y desanimar a los oprimidos y oprimidas que creen posible una real alternativa revolucionaria y de quiebre con el capitalismo y el Estado. Olvidando toda una historia que demuestra que lejos de desestabilizar el sistema, su participación en las elecciones las legitima ante el pueblo.

Llamamos a no votar o anular el voto. Sin embargo no creemos suficiente oponerse al las elecciones y negarse a participar del circo electoral. Debemos construir organización para la lucha junto a los trabajadores, estudiantes, los vecinos y el resto del pueblo oprimido. Proponiendo el federalismo como oposición al Estado (siempre instrumento de opresión y dominación) la asamblea en vez de las elecciones, los acuerdos libres en lugar de las leyes y la autoridad.

El anarquismo vivo y real, que tiene propuestas de acción concretas.

Demostrar en la práctica lo que significa verdadera participación política: hacer por nosotros mismos, sin mediaciones ni representantes. Utilizando la herramienta libertaria que se hizo y hará carne en las luchas: la acción directa.

¡POR EL SOCIALISMO Y LA LIBERTAD! ¡ORGANIZACION Y LUCHA!

RED LIBERTARIA

VOTER, C'EST VIVOTER

jvadv — Thu, 28 May 2009 21:45:00 +0200

-> http://cnt.ait.caen.free.fr

Cette fois-ci, c'est « les européennes »... Comme à chaque élection, tous les arrivistes et les politiciens de tout l'échiquier (droite et gauche avec ses variantes « extrêmes ») nous pressent de nous rendre aux urnes, tel un troupeau de brebis bien dociles. Plein de roublardise, ils s'ingénient à nous convaincre du bien fondé de leurs propositions dans leurs shows télévisuels ou radiophoniques à la « star ac ».

A l'instar des précédentes, cette échéance électorale ne changera en rien nos conditions de vie. Celles-ci se sont continuellement dégradées depuis les années 70, jetant des millions de personnes dans la pauvreté. La crise actuelle du capitalisme (d'une amplitude beaucoup plus forte que celles de 1987 et de 1974) aggrave davantage notre situation.

fins de mois de plus en plus rudes, voire impossibles, pour les chômeurs, salariés et retraités

galère des petits boulots (CDD, petites missions d'intérim) et chômage de masse

augmentation des coûts de l'alimentaire, du transport, du logement, de la santé

disparition progressive des acquis sociaux

Nous assistons à la privatisation et au démantèlement des services publics, conjugués à un renforcement du contrôle social :

surveillance des chômeurs et radiations à tour de bras, ceux-ci se voyant ainsi privés de leurs maigres droits ASSEDIC

généralisation de la vidéo surveillance

développement des bornes biométriques à l'école, pour préparer les enfants aux monde de Big brother

fichage ADN

On dit que le suffrage universel a été instauré en 1848... Et nous sommes toujours exploités par des patrons qui se graissent royalement la patte. Alors que nous nous détruisons la santé et vieillissons aux rythmes des cadences, des surcharges de travail, que ce soit à l'usine, sur le chantier ou dans le bureau... sans parler du stress et de la souffrance sociale.

Il est vrai que les patrons meurent rarement de silicose, d'amiante ou d'irradiation. Avec la complicité de l'Etat, ceux-ci comptent nous faire payer l'ardoise de cette crise. Cette dernière correspond à une transformation assez brutale et rapide du capitalisme, afin qu'il puisse poursuivre l'accumulation du profit. Vous trouvez que l'Etat et les patrons ne manquent pas de toupet ?! Le contraire serait étonnant.

Les élections passent, les problèmes restent. On peut continuer à geindre dans le dos du patron ou à s'inscrire dans le « je-m'en-foutisme » et la résignation. Ça ne changera absolument rien. Rappelons que tous les acquis sociaux et les améliorations matérielles de nos conditions de vie ne l'ont été que sous la pression de la lutte et de la hantise qu'elle suscite pour l'Etat et les patrons :

interdiction du travail des enfants

diminution du temps de travail (sans contre-partie)

congés payés

Finies les balivernes ! Mettons un terme aux idées manipulatrices de l'identité nationale, de dialogue social... Suivons l'exemple des ouvriers de Caterpillar, de Continental, de Molex qui renouent avec ce syndicalisme d'action directe (agir soi-même sans aucun intermédiaire). Redécouvrons la vertu d'être un mouvement de masse qui frappe quand il le souhaite et qui s'inscrit dans la perspective d'une rupture totale avec le capitalisme.

Désertons les urnes !

Le dialogue social est terminé ! Non au consensus !

Résistance populaire autonome ! Vive la grève générale !

CNT/AIT

Association Internationale des Travailleurs

BP 2010

14089 Caen

http://cnt.ait.caen.free.fr

cnt.ait.caen@free.fr

MANUAL DE OBJECIÓN ELECTORAL

jvadv — Sun, 24 May 2009 13:24:00 +0200

-> http://extremadura.cnt.es/index.php...
Descargar los siguientes documentos:

Objección política

Solicitud baja del censo electoral

Manual de objección

CNT Extremadura

If Voting could Change the System . . . the libertarian case for direct democracy

jvadv — Sun, 24 May 2009 08:49:00 +0200

-> http://www.direct-action.org.uk/doc...

Politics is the art of governing mankind by deceiving them.

Benjamin Disraeli

One of the defining tenets setting libertarian socialism apart from authoritarian political traditions of both left and right, is an unshirking commitment to the principles of direct democracy. This is the means advocated by anarchists for exercising and enabling genuinely participative decision making in all domains of human life. Rejecting hierarchical organisation, we argue that both parliamentary “democracy” and totalitarianism have the same intensions – to maintain the distinction between leaders and led, rulers and ruled. Both, in the final analysis, are designed to ensure our passive acceptance of a system that oppresses us.

The idea of direct democracy is not a new one. It surfaced during the Paris Commune (1871), the early part of the Russian Revolution (1917-21), and was implemented on a large scale during the Spanish Revolution (1936-9). Direct democracy is a method used by workers, radicals and protest movements alike, often arising spontaneously during periods of struggle. Employed with a federal and horizontal organisational structure, direct democracy ensures that decision making power flows not from the top down, but from the circumference to the centre. This type of organisation “from the bottom up”, enables authentic democracy and collective decision making, maximises accountability and eschews the ability of any would be leaders, bureaucrats or party hacks to sell us out or otherwise usurp control.

During the early days of industrial capitalism, ideas of direct action and direct democracy posed a very real threat to the established order in strongly advocating the masses’ participation in rather than exclusion from political, cultural and economic decision making. Thus, conceding some semblance of democracy, while still maintaining their privilege and wealth, became a major priority for the ruling classes in the late 19th century.

manufacturing consent

From the onset of the industrial revolution, against the background of a growing urban working class, dealing with “the problem of democracy” was an urgent matter for the rich and powerful. The arrival of universal suffrage saw a shift from a political order where the masses were denied any say, to one where they were nominally included – a state of affairs that continues essentially to this day. Our compliance with a social order based on profit, power and exploitation is now routinely achieved by “manufactured consent”.

In contemporary society, the information we receive, and the media that conveys it, is controlled by a select few. In 2004, the media critic Ben Bagdikian pointed out how the entire US media was then owned by no more than five companies. The information presented is constrained by economic dictats and priorities to coincide with corporate and state interests. Far from an informed choice, the electorates of supposedly “free and democratic” nations face a constant barrage of disinformation and media distortion – not only at election time, but all year round. Noam Chomsky and Edward Herman’s Manufacturing Consent and Paul Davies’ Flat Earth News (see review, p29) chronicle the mechanisms for misinforming and manipulating the electorate. The net result is all too predictable:

...corporate lobbies and other elites determine political agendas and ensure that elections choose between candidates who differ primarily in how best to maintain elite prerogatives and advantages. Most of the population doesn’t even participate in electoral charades, and among those who do, most have no other option than to repeatedly favour a lesser evil.

Michael Albert, Realizing Hope

...they’d make it illegal

The emergence of the parliamentary socialist movement in the early 1900s gradually dissuaded large sections of the working class from taking independent action. This curtailed more substantive forms of democracy in favour of one which served the rich and powerful. The Labour Party may have been, in Kier Hardie’s words, “born from the bowels of the trade unions“, but nevertheless proved invaluable in channelling the more progressive working class demands up a safe, controlled blind alley. The integration of the unions into the state structures also helpted diffuse militancy. The unions’ hierarchical, bureaucratic structures not only wrestled power from the rank and file, but also promoted sectional rather than class interests. This model of state managed mitigation of conflict was thereafter highly effective in preserving power relations and class privileges.

Internationally, Labour governments have consistently attacked workers’ interests and steadfastly upheld market priorities at all costs. Even reforms like the welfare state were only conceded because they met the demands of industry for a healthy productive workforce. The few elected “socialist” governments that veered from a pro-business mandate, have been invariably weakened by financial sanctions like “capital flight”. This is the deliberate removal of financial and capital investment – as happened in France after the 1981 Socialist Party victory. As intended, this “moderated” erstwhile progressive and popular policies.

Other subtle financial and market constraints have also succeeded against non-compliant governments. After the 1994 election of the ANC in South Africa, the Financial Times cited the “disciplinary effect” of the devaluation of the rand. This led to the adoption of free market reforms that quashed the expectations of the dispossessed in the aftermath of apartheid. Further-more, it has been well documented how development loans from the World Bank and International Monetary Fund have been issued to governments only on the condition that market liberalisation and austerity measures were put in place.

destabilisation

On other (rare) occasions where a party has been elected with the express intention of fulfilling a popular mandate, the threat of a military coup has been exerted to prevent an unwelcome outcome for the ruling class. A planned coup in Britain against Harold Wilson’s government in the 1970s failed to materialise, but elsewhere, successful coups took place in Haiti (1991), Algeria (1992), Nigeria (1993) and Chile (1973). It remains to be seen if the South American regimes of Chavez in Venezuela and Morales in Bolivia can survive long enough to implement their social democratic reforms, but already US imperialist and domestic business interests have conspired to destabilise both.

From Iran to Central America, the CIA has a long and distinguished history of initiating covert regime change conducted in the name of “preserving democracy”, a common euphemism for the furthering of US imperialist interests. This phenomenonis chronicled at length by Noam Chomsky, John Pilger and others and offers further proof, if it were needed, that powerful elites and market forces ultimately determine political outcomes.

the rich get richer

Globally, “democracy” and fascism have overseen market forces, covert agendas and the conscious exclusion of the majority from anything other than token involvement in political processes with one irresistible outcome – the rich get richer and the poor get poorer.

In May 2006, the UN produced a list of the ten most under-reported stories on the planet. Of these, a 2002 World Bank report highlighted a global surge in poverty since the 1980s, to the extent that 80% of the world’s population were below the poverty line. Meanwhile, 1% of the world’s population enjoyed an annual income equivalent to the poorest 57%. A surge in inequality in developed nations had also gone largely unreported. These trends, plus recurring economic slumps, resource wars and a growing ecological crisis have stimulated renewed interest in revolutionary socialist and anarchist ideas. Significantly, however, only anarchism explicitly advocates direct democracy – for very good reasons.

change the world...

Anarchists, in rejecting both fascism and the smokescreen of parliamentary democracy, have also consistently renounced authoritarian “socialism”. Instead, as Bakunin argued,

…future social organisation must be made solely from the bottom upwards, by the free association or federation of workers, firstly in their unions, then in their communes, regions, nations and finally in the great federation, international and universal.

Lenin, Trotsky and Marx’s belief that the state could be a tool of liberation has been found severely wanting every time it has crystalised in power. The state, as we have seen, is the means by which the management of people’s affairs is taken from them into the hands of a few. The degeneration of “socialist” regimes time and again into despotic state-capitalist oligarchies is the inevitable failing of a centralist ideology that equates “dictatorship of the proletariat” with “dictatorship of the party”. We now witness the plainly absurd situation of a multitude of leftist parties claiming themselves to be the one true workers’ vanguard. Spouting slightly different variations of the same failed dogma, these clowns all follow a distinctly authoritarian path which, in practice, has always compromised its revolutionary aspirations, actively crushing genuinely liberatory workers’ movements in the process.

At this point it may be useful to explain further why direct democracy is so distinctly socialist and libertarian, especially when combined with constructive direct action - autonomous of the state, capital and hierarchy.

Firstly, direct democracy is about originating ideas as much as approving them (as is the case under the elective dictatorship of parliamentary democracy with its preordained party mandates). This is based on the simple idea that people, acting consciously in their own interests, should be architects of their own destiny.

Secondly, direct democracy rests on delegation not representation. Crucially, delegates are only elected to implement decisions and, unlike representatives, can be immediately recalled and dismissed if they do not carry out a mandate allotted to them. Further, delegates do not enjoy privileges, permanence or any other conditions that set them apart from those who elect them.

Thirdly, direct democracy relates to all spheres of our lives; economic, cultural and political. Workers and communities have very little real say in decisions regarding their workplaces, communities and global politics. Under direct democracy, we exercise real involvement, real ownership, and real control over all aspects of our lives .

...without taking power

By practising direct democracy, direct action and horizontal organisation here and now, we begin to not only extend political consciousness and confidence, but also create a new society within the shell of the old. The democratic collectives built by the workers of Spain (1936-7), galvanised by the anarcho-syndicalist CNT, provide probably the best example of this being put into practice. This experience led to the wholesale transformation of not only economic, but also wider social relationships (an experience perhaps most famously eulogised in George Orwell’s Homage to Cata-lonia). Popular rule in this case was shown to be practical, possible and effective on a large scale. However, as with all other examples of direct democracy in practice, the failure to establish libertarian socialism on a more permanent basis owed much to the cynical interventions of power crazed authoritarians of both left and right. This proves but one thing – without organisation, we are nothing.

Whether we have parliamentary “democracy” or dictatorship, the seemingly insurmountable problems facing the planet and its peoples will not be solved by a few at the top issuing decrees, manipulating public opinion or pursuing their own selfish agendas. On the contrary, the roots of the social ills we see all around us today are the direct result of our deliberate disempowerment and exclusion from decision making processes. It is only by exercising real (direct) democracy with the long term aim of achieving a libertarian socialist society that we have any hope of retrieving this precarious situation.

It is time to change the world – without taking power.

Direct Action #46 Spring 2009

élection parasitaire et action antiparasitaire

jvadv — Wed, 20 May 2009 22:04:00 +0200

-> http://parasitique.over-blog.com/ar...
Un parasite est un être qui vit aux dépends des autres, au dépend d'un hôte. Il peut se renforcer (et affaiblir son hôte) en pompant le travail, la voix et la vie de son hôte, grâce à un éperon et une poche de stockage. Tout naturellement, afin de retrouver sa liberté, l'hôte tente de se débarrasser du parasite, mais ce dernier est constitué d'organes faisant le nécessaire pour soumettre, de gré ou de force, l'hôte sous son autorité. Il peut notamment utiliser son éperon pour lui injecter un poison toxico-dépendant, imposant et suggérant à l'hôte une relation de dépendance envers le parasite. L'acceptation de cette dépendance de l'hôte s'exprime sous diverses formes, dont le sacrifice au travail, les cérémonies spectaculaires, les priéres en isoloirs... le parasite a pris divers prétextes pour s'imposer... Aujourd'hui, pour la facilité, il a pris le prétexte démocratique.

Il demande à son hôte de devenir un électeur collaborateur et de choisir formellement un élu parasite parmi les concurrents (de gauche à droite sans oublier les centres et extrêmes), ceci permettant la continuation du parasitage légal. Devant une telle énergie de la part du parasite à imposer une servitude volontaire, de nombreux hôtes résistent à ce volontarisme de manière passive (par dépit) ou active (par conscience), et ceci par un acte d'abstention antiparasitaire...

Evidemment le parasite avec toutes les voix accumulées peut porter la voix médiatique et affirmer tranquillement que ceux qui ne votent pas sont des pécheurs à la ligne ou des je-m'en-foutistes, ce qui est en parti vrai, mais ce sont ses actes de parasitages qui ont créés cet abstentionnisme passif, dégouté ou désintéressé, pour cette farce électorale sans surprise, et qui en amène de plus en plus à agir consciemment et positivement contre lui, par un acte d'abstention active.

Le mouvement d'abstention active vise à refaire prendre conscience aux hôtes de la nuisance du parasitage politique, économique et social existant à leurs dépends... le tout étant de ne plus donner nos voix, ni nos travaux, ni nos vies aux parasites de tous poils... Pour enlever le parasite sur nos vies, il faut alors commencer par nier sa nécessité, et amoindrir son pouvoir... boycotter les élections tout en créant la perspective libératrice vers des moyens de décision par mandats impératifs et par fédéralisme. Lui enlever la possibilité de voler, d'exploiter et de capitaliser notre travail, en créant des coopératives sociales, et en socialisant et en autogérant nos moyens d'existence sans lui. Il est un fait que seul un rapport de force social antiparasitaire puissant, ou une révolution sociale antiparasitaire, pourrait en finir avec cette société devenue moribonde de par l'omniprésence du parasite...

Le parasitisme opprime, l'anti-parasitisme libère...

Rester Hôte ou Ëtre/devenir Libre, Il faut choisir !

Ik stem : "ONTHOUDING !"

jvadv — Fri, 08 May 2009 21:49:00 +0200

-> http://www.cntaitlille.lautre.net/s...

Stemmen is bijna een eeuw. verplicht in België België is, met Luxemburg en Oostenrijk, een van de drie Europese landen die het verplichte stemmen in de verkiezingen opleggen. Waaruit blijkt een zekere mate van discriminatie tussen de kiezers bij de Europese verkiezingen, omdat dat een Fransman niet verplicht is te stemmen daar een Belg geen keus heeft. Ondanks het feit dat de stemming over hetzelfde parlement gaat

Wat verraad is niet het verplicht stemmen op zich, maar het feit dat er vragen bijstellen en kritiek leveren op het verplicht stemmen kwasie onbestaand zijn. De discussie heeft geen plaats in onze goede oude democratisch en vrije systeem, kennelijk omdat deze kwestie niet binnen het "kader" van het debat valt (sic). Dus,doorschuiven, er is niets te zien !!!

Toch zou het interessant zijn te weten hoe onze dierbare politici zouden regeren indien er sprake zou zijn van een verplichte stemming over bepaalde onderwerpen :

Bijvoorbeeld : Denkt u dat het kapitalisme een rechtvaardig systeem is ? Vindt u het normaal is de mensen uit te buiten ? Vindt u het normaal is dat sommigen meer dan 12 uur per dag moeten werken( neem het voorbeeld van sommige interimkantoren) ? Vindt u het normaal met slechts 25 euro per dag te moeten leven(zoals 15% van de Belgen 1) ? enz..

Ik wed dat onze lieve politici actief zouden pleiten voor onthouding !

Het is van essentieel belang om zich vragen te stellen bij deze zogenaamde "vrije" en "democratisch" verkiezingen.

Verplicht te stemmen, onder de dekmantel vrije en democratische te zijn, is in feite altijd een vorm van controle. Er is een echte selectie over wat de Staat zal voorleggen als "keuze" voor de burgers. De overheid kiest de onderwerpen waarover de mensen kunnen nadenken, waarbij onderwerpen die boos maken het daglicht nooit zien. Het kiesstelsel breidt het vermogen van de dominerend klasse en de uitbuiters om de uitgebuiten te muilkorven.

Het is belangrijk te bekijken hoe de macht de organisatie van de verkiezingen regelt, want de enige vraag die zij ons toelaat te beantwoorden is deze : "Wie kiest u bij éen van onze politieke partijen ?" Toch moeten we ons afvragen : Welke keuze laat de Macht ons werkelijk over en waar de grenz van vrijheid voor daden ? (omdat die verkozen worden niet rechtstreeks verkozen door de "burger", maar ze zijn geselecteerd op voorhand door politieke partijen en vervolgens in volgorde op de lijsten voorgelegd)

Het is tegenstrijdig dat een systeem dat beweert democratische te zijn nood heeft individuen te dwingen.Het stemmen verplichten maakt dat we verplicht zijn akkoord te gaan met dit systeem. Of we het nu leuk vinden of niet ...

Er zijn echter in België tussen de 8% en 10% onthoudingen. Dit komt overeen met meer dan 600.000 mensen die niet stemmen, om diverse redenen (vanwege gezondheidsredenen of ziekte, professionele redenen, ideologische redenen, 2 ...).

Ja, maar wij kunnen nietig of blanco stemmen ? ...

En in tegenstelling tot wat men geloof, de ongeldige en blanco stemmen worden niet toegevoegd aan de eerste partij. Het probleem is dat met de blanco of ongeldige stem is geen rekening gehouden.

Als men het aantal onthoudingen en het aantal blanco of ongeldige stemmen bij elke verkiezing toevoegen, komen we uit op een totaal van 15% van de Belgen (900.000 mensen) die geen keuze maken of niet erkend worden als geldig 3.

Als men een volledig democratisch logica zou volgen,zou dit 15% lege stoelen in het parlement, de senaat, de Raad van Ministers, de Raad,betekenen...

Dit zal nooit gebeuren, omdat die twee stemmen zijn toegestaan, maar zijn niet erkend als geldig. Bovendien, het feit te stemmen, of het nu blanco of ongeldige is maakt dat men zich akkoord stelt met dit systeem ... De dobbelstenen zijn vervalst ... Ja, mee eens om mij te onthouden, maar het is illegaal !

De illegaliteit is soms het enige middel van het individu om zich te verzetten tegen de Macht ... Als we blijven in het kader van de Wet, nieks zal veranderen ... Er moet een vorm van burgerlijke ongehoorzaamheid tegenover het stemmen staan aan te tonen dat verplichte stemmen geen zin heeft(zie de meeste van onze Europese buren).

Veel mensen hebben het gevoel dat de politici (zowel links en rechts)altijd de bescherming van de Staat en het economische systeem voor ogen hebben tegen de mensen als ze proberen te weerstaan en hun natuurlijke rechten laten gelden...

En de verleiding een ecologisch groen kapitalisme in te stellenzal niets veranderen behalve de kleur 4 ...

Een enkel oplossing,onthouding !!!

1 dev.ulb.ac.be/cevipol/dossiers_fichiers/chronique2-abstention.pdf

2 dev.ulb.ac.be/cevipol/dossiers_fichiers/chronique2-abstention.pdf

3 dev.ulb.ac.be/cevipol/dossiers_fichiers/chronique2-abstention.pdf

4 Sterker nog, mensen met oude auto’s die vervuilen (en die geen nieuwe kunnen kopen) worden het meest belast in de naam van de ecologie. Ten opzichte van de burgerij met hun grote groene 4X4 krijgen premies, omdat ze de ecologische voetafdruk verminderen